บทที่ 16 สยบตาลึกลับ ยาอมตะคิริน!
มันคือดวงตาเดียวที่ลอยอยู่กลางอากาศ ผิวลูกตาปกคลุมด้วยเส้นเลือดสีแดงบิดเบี้ยว รูม่านตาเผยความบ้าคลั่งและความว่างเปล่าไร้ชีวิต เพียงมองแวบเดียวก็ชวนให้รู้สึกอยากควักดวงตาของตนเองทิ้ง
นี่คือสิ่งลึกลับระดับบี!
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ในบรรดาสิ่งลึกลับระดับบีด้วยกัน มันก็เป็นหนึ่งในประเภทที่รับมือได้ยากที่สุด — ตาลึกลับ!
กฎสังหารของตาลึกลับเรียกได้ว่าไร้ทางแก้ ขอเพียงสบตากับมัน กฎแห่งความตายก็จะทำงานขึ้นทันที
ผู้ที่ถูกมันจ้องมองจะถูกดึงเข้าไปในภาพลวงตาอันไร้ขอบเขต
ภายในภาพลวงตา ความหวาดกลัวอันใหญ่หลวงซึ่งซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจของเหยื่อจะปรากฏเป็นรูปธรรม
หากไม่อาจเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวเหล่านั้นและทำลายมันด้วยเจตจำนงอันแน่วแน่ แม้ร่างกายจะยังสมบูรณ์ แต่วิญญาณก็จะถูกขังอยู่ในภาพลวงตาตลอดกาล และถูกทรมานจนตาย
ทันทีที่เห็นแสงสีแดงเลือด ลู่เสวี่ยเหยาก็เกิดสัญชาตญาณอยากหลับตาลง
แต่ก็สายไปเสียแล้ว ญาณของนางประสานเข้ากับแสงสีแดงนั้นเรียบร้อย
ความมึนงงรุนแรงถาโถมเข้าใส่ ทิวทัศน์ของคฤหาสน์ผู้ครองแคว้นตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและพังทลาย
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่อันตรายถึงชีวิตนี้เอง
“หึ่ง—”
ห้วงอากาศข้างกายลู่เสวี่ยเหยาสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น เงาภาพฉายของบุรุษชุดดำผู้มีรูปร่างสง่าผ่าเผยปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของลู่หลีสบเข้ากับตาลึกลับสีแดงเลือดนั้นโดยตรง
ความแข็งแกร่งของสิ่งลึกลับระดับบีตนนี้ ที่จริงแล้วใกล้เคียงกับระดับเออย่างยิ่ง
พลังแห่งกฎที่มันแผ่ออกมา ถึงกับทำให้หมอกดำรอบคฤหาสน์ผู้ครองแคว้นถอยร่น