บทที่ 56 อดีตของลู่หลีถูกเปิดเผย!
หญิงสาวขยายปากถ้ำให้กว้างขึ้น แล้วมุดเข้าไป ภายในห้องหินไม่มีสิ่งใดตกแต่ง มีเพียงแผ่นหยกปลามังกรที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะหินกลางห้อง ปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะ
ด้วยความสงสัย และเห็นแก่หลักการเก็บกวาดของที่ริบมาได้ ลู่เสวี่ยเหยาจึงเดินเข้าไปยื่นมือสัมผัสแผ่นหยกนั้น
“ฮึ่ม——!”
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสแผ่นหยก ค่ายกลภาพตราที่ซ่อนอยู่ภายในก็ถูกกระตุ้นขึ้นในพริบตา!
ลำแสงอ่อนโยนสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแผ่นหยก ก่อนฉายภาพม่านแสงอันชัดเจนขึ้นกลางอากาศ
ฉากในม่านแสงนั้นคือเหมืองเขาดำอันมืดมิดและชื้นแฉะแห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!
ทว่าเมื่อพิจารณารายละเอียดเครื่องแต่งกายของทาสเหมืองแล้ว เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ช่วงเวลาปัจจุบัน แต่เป็นภาพตราจากอดีตกาลอันห่างไกล
กลางม่านแสงปรากฏร่างหนุ่มในชุดผ้าป่านเก่าขาด รูปร่างผอมบางซูบเซียว
เด็กหนุ่มกำลังขุดหินสังหารโลหิตในอุโมงค์เหมืองจนเหงื่อท่วมกาย
เมื่อลู่เสวี่ยเหยาเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เปื้อนโคลน แต่ยังเห็นเค้าโครงชัดเจน เธอก็ราวกับถูกฟ้าผ่า จิตใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เพราะรูปร่างหน้าตาและสีหน้าท่าทางของเขา เหมือนพี่ชายในความทรงจำของเธอราวกับถอดแบบกันมา!
“พี่…” ลู่เสวี่ยเหยาขอบตาแดงก่ำ เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือผ่านทะเลสำนึกว่า “คนในม่านแสงนั่น…ใช่พี่หรือเปล่า”
ลู่หลีซึ่งสถิตอยู่ในทะเลสำนึกของเธอมองภาพที่ฉายอยู่ในม่านแสง ก่อนถอนหายใจอย่างซับซ้อนและจนใจ
เขาไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่า เบาะแสความจริงเบื้องหลังด่านภารกิจที่ระบบชะตาประเทศกำหนดให้รวบรวมนั้น จะเป็นเรื่องราวในอดีตที่เขาทิ้งไว้ ณ นิกายมารยมโลกหวงเจียว