บทที่ 57 แผนภาพแม่น้ำโลหิตหมื่นวิญญาณ ยาทิพย์หอมสมานฟ้าดิน!
นางโบกมือขาวผ่อง ภาพวาดแผ่นหนึ่งพลันคลี่ออกกลางอากาศ “คนผู้นี้ชื่อสือเชียนหาน เขาไม่เพียงทรยศต่อนิกาย ยังขโมยสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งของสำนัก หลบหนีเข้าไปในส่วนลึกของเหมืองเขาดำอีกด้วย”
“ข้าต้องการคนที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศในเหมืองมานำทางให้ ขอเพียงช่วยตามหาร่องรอยของคนผู้นี้ได้ เมื่อภารกิจสำเร็จ ข้าจะเสนอชื่อเจ้าต่อสำนักด้วยตนเอง มอบสิทธิ์เลื่อนชั้นเป็นศิษย์ในให้เจ้า ทำให้เจ้าหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ของการเป็นทาสเหมืองอย่างสิ้นเชิง!”
เมื่อได้ยินคำว่าเลื่อนชั้นเป็นศิษย์ใน แววตาของทาสเหมืองนับไม่ถ้วนก็พลันลุกโชนด้วยความปรารถนา
แต่ไม่นาน พวกเก๋าเกมที่กรำชีวิตอยู่ในเหมืองมาหลายปีกลับได้กลิ่นอันตรายถึงชีวิตจากรางวัลอันล้ำค่านี้
คนทรยศที่ทำให้ถึงกับต้องให้นักบวชรุ่นรับธรรมโดยตรงออกตามล่าด้วยตนเอง ทั้งยังขโมยสมบัติล้ำค่าหนีไป ต้องเป็นจอมมารที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาอย่างแน่นอน
ให้ตามไปนำทางหรือ? นั่นมันตัวล่อให้ตายชัด ๆ ไม่ใช่หรือ!
พวกเก๋าเกมทั้งหลายต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องนัดหมาย พร้อมใจกันถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่
ด้วยเหตุนี้ ลู่หลีซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนและไม่คิดจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน จึงถูกทุกคนดันขึ้นมาอยู่ด้านหน้าในพริบตาโดยไม่ทันตั้งตัว ยืนโดดเดี่ยวอยู่แถวหน้าสุด
ไป๋เมี่ยวเจินมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่แม้จะผอมบาง แต่แววตากลับแน่วแน่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนอย่างพึงพอใจ ก่อนชี้ไปที่เขาแล้วกล่าวว่า “เจ้านั่นแหละ ศิษย์น้อง มานำทางให้ข้าเถอะ”