บทที่ 19 ปีศาจกระดูกพลังมหาศาล โอกาสก้าวสู่ขั้นถอดมนุษย์!
ภายใต้การโจมตีทางกายภาพของสิ่งลี้ลับกระดูกขาว การป้องกันด้วยพลังหยินของฉู่เหรินเหม่ยถูกตีจนถอยร่นไปทีละขั้น ไม่อาจกดข่มมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
หลิ่วเมิ่งซีทำได้เพียงอาศัยจังหวะที่ฉู่เหรินเหม่ยฝืนถ่วงเวลาอย่างสุดชีวิต มุดคลานขึ้นไป ใช้อีด้ามหินขุดศิลาลึกลับออกมาได้สองสามก้อน แล้วยัดใส่เป้สะพายหลัง
“ปัง!” ฉู่เหรินเหม่ยถูกตบจนสลายกลายเป็นหมอกดำก้อนหนึ่ง
หลิ่วเมิ่งซีตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบเรียกสัตว์เลี้ยงลึกลับกลับมา แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
ภายใต้การไล่ล่าของสิ่งลี้ลับกระดูกขาว เธอไม่รู้ว่าล้มลุกคลุกคลานไปกี่ครั้ง เนื้อตัวเปื้อนโคลนมอมแมม สุดท้ายจึงหนีรอดกลับมาถึงคฤหาสน์ผู้ครองแคว้นหินออบซิเดียนของตัวเองอย่างทุลักทุเล ก่อนจะปิดประตูแน่นสนิท
ผู้ชมประเทศมังกรที่เห็นภาพนี้ ต่างรู้สึกหลากหลายปะปนอยู่ในใจ
“อ่อนหัดเกินไปแล้วมั้ง? สัตว์เลี้ยงลึกลับสีม่วงมีฝีมือแค่นี้เองหรือ?”
“ช่างเถอะ อย่าเข้มงวดกับหลิ่วเมิ่งซีมากนักเลย นี่ต่างหากคือภาพจริงของคนธรรมดาที่เข้าเกมเอาชีวิตรอดสุดสยอง ไม่ใช่หรือ?”
“ใช่แล้ว พวกเจ้าคิดว่าทุกคนจะเหมือนลู่เสวี่ยเหยา ที่พกคุณลุงเฒ่าติดตัวมาโกงได้หรือ? ถ้าไม่มีพี่ชายที่เป็นสัตว์เลี้ยงลึกลับคอยช่วย ตอนนี้ชะตากรรมของลู่เสวี่ยเหยาคงเลวร้ายยิ่งกว่าหลิ่วเมิ่งซีเสียอีก!”
ทางฝั่งลู่เสวี่ยเหยา หลังเห็นเสี่ยวไป๋ขุดศิลาลึกลับทั้งหมดขึ้นมากองรวมกันแล้ว เธอกลับไม่ได้รีบจากไปในทันที
เธอนึกถึงวิธีเลี้ยงดูหุ่นเชิดกระดูกตามที่ระบุไว้ในคัมภีร์เทพมารกระดูกขาว แววตาฉายแววครุ่นคิด