บทที่ 20 ทะลวงขั้นถอดมนุษย์ วิชาอาคมของผู้บำเพ็ญมาร!
คลื่นเลือดเมื่อถูกโจมตีกลับยิ่งคลุ้มคลั่งกว่าเดิม
มันหลบปีศาจกระดูกพลังมหาศาลโดยตรง ก่อนแปรเป็นหนวดเลือดนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าพันรัดลู่เสวี่ยเหยาจากทั่วทุกทิศ!
เมื่อเห็นว่าวิธีปกติไม่ได้ผล เสียงของลู่หลีก็ดังขึ้นในทะเลสำนึกของนางอย่างทันท่วงที
“เผ่าพันธุ์เลือดตนนี้ถือกำเนิดจากเลือดหยินสูงสุด วิธีธรรมดาแทบทำอันตรายมันไม่ได้แม้แต่น้อย
จงใช้เปลวเลือดในคัมภีร์เทพโลหิต! เปลวไฟนี้เกิดจากการอัดเลือดลมจนถึงขีดสุดแล้วจุดให้ลุกขึ้น มีคุณสมบัติหยินสูงสุดและชั่วร้ายสูงสุด ทั้งยังเป็นวิธีรับมือสิงชั่วประเภทนี้โดยเฉพาะ!”
“เข้าใจแล้ว!”
ลู่เสวี่ยเหยาสงบลงในทันที นางเร่งเร้าเลือดลมภายในตันเถียน ตามเส้นทางของเคล็ดวิชา แล้วรวบรวมทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือทั้งสอง
“จงลุกไหม้!”
“ตูม!”
เปลวไฟสีแดงเข้มข้นเหนียวหนืดสองก้อนพลันลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือของนาง
เปลวไฟนี้ไร้ซึ่งความร้อน กลับแผ่ความเย็นเยียบที่แม้แต่วิญญาณก็ยังแข็งค้าง
ลู่เสวี่ยเหยาผลักฝ่ามือทั้งสองไปข้างหน้าอย่างแรง เปลวเลือดสองสายประหนึ่งมังกรคลั่งทะยานออกจากทะเล พุ่งเข้าใส่หนวดเลือดที่ปกคลุมทั่วฟ้าโดยตรง
เป็นดังที่คาดไว้!
ภายใต้เปลวเลือดที่มีคุณสมบัติหยินสูงสุดและชั่วร้ายสูงสุด ร่างเหลวที่ดูเหมือนไร้ทางรับมือของเผ่าพันธุ์เลือดกลับส่งเสียงฉ่า ๆ ราวกับน้ำเย็นหยดลงในน้ำมันร้อน!
“จี๊ด—!”
เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูและพิกลดังสะท้อนทั่วถ้ำ
เปลวเลือดประหนึ่งเชื้อร้ายที่เกาะกินกระดูก ลุกลามไปตามหนวดเลือดอย่างรวดเร็ว จนถึงแกนกลางของคลื่นเลือด
เพียงชั่วพริบตา แกนลึกลับที่มีจิตสำนึกอันอ่อนแอของเผ่าพันธุ์เลือดแฝงอยู่ ก็ถูกเปลวเลือดเผาผลาญจนสิ้นซาก!