บทที่ 17 สัตว์เลี้ยงลึกลับคุณภาพทองคำ อัญเชิญสิ่งลึกลับตายอดอาหารออกมา!
ชั่วพริบตานั้น พลังชีวิตอันเข้มข้นถึงขีดสุดแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดของเหลว ร่วงหล่นลงมา แม้แต่ห้วงอากาศรอบรถม้าจักรพรรดิก็ยังทานพลังแห่งการสร้างสรรค์นี้ไม่ไหว ดอกบัวทองแห่งมหาวิถีจึงผุดขึ้นเป็นดอก ๆ
ลู่หลีมองยาอมตะคิรินในมือ แววตาลึกสงบนิ่ง
หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่เขายังอยู่บริเวณรอบนอกของเขาอมตะ คอยเสาะหาหนทางต่ออายุขัย ยาอมตะต้นนี้คงทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้
แต่ตอนนี้ เขาเพิ่งได้รับอายุขัยห้าพันปีเป็นรางวัลจากการคุ้มครองวิถี ลมปราณและเลือดอยู่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุดชั่วคราวจึงยังไม่จำเป็นต้องใช้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้
เขาพลิกมือเก็บมัน ผนึกไว้ในกล่องหยกใบหนึ่ง แล้วนำเข้าไปเก็บในพื้นที่กักเก็บ สำรองไว้ใช้ในภายหลัง
……
ในเวลาเดียวกัน ณ ทุ่งร้างนิรันดร์
ผู้ถูกสวรรค์เลือกแห่งประเทศซากุระ ยางิว โซอิจิโร นักดาบในชุดซามูไรแบบดั้งเดิม ไม่เพียงสร้างอาณาเขตของตนสำเร็จตั้งแต่วันแรกเท่านั้น ยามนี้ยังแสดงพลังข่มขวัญอันน่าอึดอัดออกมาอีกด้วย
คฤหาสน์ผู้ครองแคว้นของเขาก็ถูกสิ่งลึกลับบุกรุกในยามค่ำคืนเช่นกัน
สิ่งที่บุกเข้ามาคือสิ่งลึกลับน้ำระดับซีที่แทรกซึมได้ทุกซอกทุกมุม น้ำขังสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าซึมเข้ามาในอาณาเขต จนเกือบจะท่วมถึงข้อเท้าของเขา
แต่ยางิว โซอิจิโรกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาชักดาบซามูไรออกมา กรีดฝ่ามือตนเองโดยไม่ลังเล แล้วสาดเลือดขึ้นกลางอากาศพร้อมตะโกนกร้าว “จงออกมา ยามาตะ!”
“ตูม——”
หมอกดำเหนืออาณาเขตถูกฉีกกระชากในพริบตา เงาสีทองขนาดมหึมาร่างหนึ่งปรากฏลงมาอย่างเกรี้ยวกราด