หลิวอี้เฟยไม่ใช่คนไร้เหตุผล ถึงแม้จะถูกทุนตะวันตกกดขี่และเจอความอัดอั้นมามาก แต่เธอก็ยังรักษามารยาทพื้นฐานเอาไว้
เธอมองรอยด์รองประธานดิสนีย์ด้วยท่าทีที่ไม่ประจบประแจงและไม่ยอมแพ้
“คุณรอยด์ เกี่ยวกับเรื่องบทละคร ฉันหวังว่า...”
“หุบปาก! เธอเป็นใครกัน ยังไงก็เป็นแค่ดารา จะมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์เรื่องบทละคร?”
แบนเดอร์ที่อยู่ข้างๆ ไม่สนใจมารยาทสุภาพบุรุษอีกต่อไป เขาพูดตัดบทหลิวอี้เฟยอย่างหยาบคาย
ผู้หญิงคนนี้ช่างน่ารำคาญที่สุด
เรื่องวุ่นๆ ทั้งหมดในกองถ่ายล้วนเกิดจากเธอคนเดียว
ถ้าไม่ติดว่าหลิวอี้เฟยมีสถานะโดดเด่นในวงการบันเทิง แบนเดอร์ก็คงแนะนำให้บริษัทหาคนอื่นมานานแล้ว
วันนี้รองประธานรอยด์มาด้วยตัวเอง เขาไม่อยากได้ยินคำบ่นใดๆ ทั้งสิ้นแน่นอน
แบนเดอร์ไม่อยากถูกมองว่าบริหารจัดการไม่มีประสิทธิภาพ
หลิวอี้เฟยหัวเราะเย็น ใบหน้าสวยสะพรั่งปรากฏแววแน่วแน่
เธอเตรียมที่จะจ่ายค่าปรับมหาศาลเพื่อถอนตัวจากหนังเรื่องนี้อยู่แล้ว จะไปทนรับความอัปยศจากแบนเดอร์แบบนี้ทำไม
เมื่อตัดสินใจจะเผชิญหน้าแล้ว เธอก็จะคิดบัญชีเก่าใหม่ไปพร้อมกัน
“คุณแบนเดอร์ พวกเราดาราที่ร่วมแสดงไม่มีสิทธิ์เลือกเหรอ?”