การควบคุมตัวยี่สิบสี่ชั่วโมงสิ้นสุดลง ในที่สุดกัวฮุ่ยก็เดินออกจากสถานีตำรวจได้
เพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนของการทรมาน ทำให้เธอทรุดโทรมไปหมด
ภาพของสุภาพสตรีที่แต่งตัวประณีตและดูดีในวันวานหายไปสิ้น ผมยุ่งเหยิง ใต้ตาคล้ำหนัก ใบหน้าซีดขาวไร้เลือด
ความตื่นตระหนกและความกังวลที่มากเกินไปทำให้เธอจิตใจล่องลอย ดูแก่ลงหลายปี ไม่เหลือท่าทีหยิ่งผยองเหมือนปกติ ดูเป็นหญิงชราธรรมดาที่อิดโรย
ฝ่ายที่บ้าน หวังเซินยุ่งวุ่นวายทั้งวัน
หน่วยงานต่าง ๆ ผลัดกันมาตรวจสอบ การอนุมัติโครงการทั้งหมดถูกระงับ การดำเนินงานของบริษัทหยุดชะงักทันที
เขาอยู่บ้านคอยประสานงาน แก้ไข สื่อสาร จนพลังใจหมดลง
เมื่อเขางี่เง่าขึ้นมองเห็นกัวฮุ่ยยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง คิดว่าตัวเองดูผิดคน เหมือนเจอคนแปลกหน้า
"เมื่อคืนแกไปทำอะไรมา? ทำไมกลายเป็นสภาพนี้?"
กัวฮุ่ยได้ยินดังนั้น ความคับแค้นใจที่สะสมมาหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ระเบิดออกมาในทันที ดวงตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่หวังเซิน
"ฉันไปทำอะไร? ฉันถูกจับไปขังที่สถานีตำรวจทั้งวัน! ตอนนั้นฉันโทรหาแกให้ช่วย ทำไมแกไม่แยแสฉัน?"
ถูกเธอเตือน หวังเซินก็เพิ่งนึกขึ้นได้
เมื่อวานหลังจากรับสายขอความช่วยเหลือจากภรรยาได้ไม่นาน คำสั่งตรวจสอบจากหน่วยงานต่าง ๆ ก็ถาโถมเข้ามา เขายุ่งอยู่กับการดับไฟ แก้วิกฤติบริษัท ลืมเรื่องของกัวฮุ่ยไปสนิท
ในใจเขาไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย คิดว่าเป็นเรื่องยุ่งยาก แล้วก็ปัดมืออย่างเมินเฉย
"พอเถอะ ๆ ออกมาได้อย่างปลอดภัยก็ไม่เป็นไร ต่อไปข้างนอกก็รู้จักสำรวมบ้าง อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย