พอได้ยินสวีฉือหนิงพูดว่ากลับมาคือเด็กสาวคนหนึ่ง หวังเซินก็สรุปได้ทันที
ไม่ต้องพูดให้มากความ คงเป็นลูกสาวคนเดียวของหลี่หลินชวนแน่นอน
ในวงการมีคนพูดถึงหลายคนว่าเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลหลี่คนนี้โด่งดังมากในหมู่คนรุ่นใหม่ของเซี่ยงไฮ้ พวกนักเลงหัวไม้ต่างก็ยอมยกมือให้เธอทั้งหมด พอจะเห็นได้ว่าหลี่หลินชวนรักลูกสาวคนนี้มากแค่ไหน
หวังเซินปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว แต่งรอยยิ้มให้ได้สัดส่วนพอดี แล้วหันไปมองหลี่เข่อเล่อที่เดินเข้ามาทางประตูอย่างช้า ๆ พลางเอ่ยปากชมขึ้นมาทันที
"ได้ยินมาว่าคุณหนูหลี่เป็นคนฉลาดหลักแหลม ทำงานคล่องแคล่ว วันนี้ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ถึงกับมีบุคลิกโดดเด่น สมกับคำร่ำลือจริง ๆ
ท่านลี่เลี้ยงลูกสาวได้งดงามขนาดนี้ น่าอิจฉาจริง ๆ"
เขารู้ดีในใจ ต่อให้อยากจะสานสัมพันธ์ การชมลูกหลานดีกว่าชมผู้ใหญ่มากมายนัก
เมื่อเผชิญกับคำประจบประแจงเสแสร้งเช่นนี้ หลี่เข่อเล่อเพียงแค่ย่นปากอย่างสนใจ ไม่ได้โต้ตอบอะไร ยกคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้หวังเซินสังเกตกัวฮุ่ยที่อยู่ข้างกาย
หวังเซินงงไปหมด หันไปมองภรรยาโดยไม่รู้ตัว
แค่เพียงชั่วพริบตาเดียว หัวใจเขาก็กระตุกวาบ
กัวฮุ่ยหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เลือดฝาดหายไปหมด ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด เหมือนไปเจออะไรที่มาคร่าชีวิต
"ที่รัก เป็นอะไรไป?" หวังเซินถามเสียงเบา
กัวฮุ่ยกุมแขนหวังเซินแน่น ปลายนิ้วซีดขาวด้วยแรงกด เสียงสั่นระริก