หลี่เข่อเล่อและอวี๋เจียไถเพิ่งจะมาถึงชมรม ก็ได้เห็นจ้าวข่ายกำลังอวดรถเฟอร์รารีของเขาอยู่ภายใต้การชี้แนะของผู้ที่มีเจตนาร้าย
"รถพังๆ แค่นี้ มีอะไรให้เด่น อยากจะทุบให้เละๆ เลย"
สำหรับอวี๋เจียไถแล้ว คำพูดของหลี่เข่อเล่อแทบจะเป็นคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องพูดถึงการทุบรถสปอร์ตคันนี้เลย เขารีบตบอกรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะทันที
"พี่เข่อเล่อ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ฝากฉันได้เลย"
ถ้าเป็นคนอื่น เขาอาจจะยังต้องเกรงใจอยู่บ้าง เพราะชมรมรถสปอร์ตแห่งนี้ทำให้เขาได้รู้จักผู้คนมากมาย
แต่เมื่อเทียบกับการได้คบหากับสวีฉางฉินแล้ว ผู้คนที่นี่เขาพอจะทิ้งได้ทั้งหมด
ดังนั้น อวี๋เจียไถจึงแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็น เดินเตาะแตะไปที่หน้าจ้าวข่าย แล้วก็เอามือลูบรถเฟอร์รารีของเขาต่อหน้าเขา
"รถพังๆ แบบนี้ มีอะไรให้โม้?"
จ้าวข่ายเพิ่งจะมาชมรมรถสปอร์ตแห่งนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้จักอวี๋เจียไถเลยสักนิด แถมเมื่อกี้ยังถูกคนอื่นประจบประแจงอีก ความคิดของเขาก็เหิมเกริมไปแล้ว
"รถพัง? นายบอกว่ารถฉันเป็นรถพัง นายรู้จักรถหรือเปล่า?"
"ไอ้หนู ตอนที่ฉันเล่นรถ นายยังใส่กางเกงถ่างอยู่เลย"
"นายอย่ามามั่วได้ไหม?"
"มั่ว? ไม่เชื่อก็ลองแข่งดูสิ?"
จ้าวข่ายก็รู้ดีว่าในชมรมรถสปอร์ต การแข่งเป็นเรื่องปกติ
"อย่างนายน่ะเหรอ? มีรถไหม?"
จ้าวข่ายมองรถเฟอร์รารีด้านหลังตัวเอง สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก เขาดูถูกผมเหลืองๆ ของอวี๋เจียไถจริงๆ
"นายรอได้เลย"
เห็นว่าจ้าวข่ายตกหลุมพรางแล้ว อวี๋เจียไถก็หัวเราะเย็นชา แล้วรีบขับรถสปอร์ตรุ่นประหลาดคันหนึ่งออกมาจากโรงรถส่วนตัวของเขาทันที