โอกาสคือสิ่งที่ผู้เตรียมพร้อมสร้างขึ้นมา
เหล่าเด็กหนุ่มตระกูลรวยที่ชอบมาที่คลับถงหรานแห่งนี้ ส่วนใหญ่ก็เพื่อจะได้ประจบประแหวงคุณหนูหลี่เข่อเล่อ
โอกาสแบบนี้ไม่ใช่จะเจอกันได้บ่อย ๆ
ในฝูงชน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน
"ไอ้หมอนี่เบื่อหน่อยแล้ว กล้าด่าหลี่เข่อเล่อเหรอ เอาเลย!"
ประโยคนั้นเหมือนชนวน กลุ่มคนก็กรูกันเข้าไปทันที
"เฮ้ย พวกนายจะทำอะไรกัน!"
"จัดการแกไง"
ไม่นานนัก จ้าวข่ายที่เมื่อกี้ยังหยิ่งผยองก็ถูกชกจนหน้าบวมเป่ง ตัวมอมแมมไปหมด
ตลกที่สุดคือหน้าถูกจัดการหนักเป็นพิเศษ ปากบวมจนพูดไม่ถนัด
"พวกนาย... พวกนายกลั่นแกล้งคน!"
"เวลานายแกล้งคนอื่น นายคิดถึงวันนี้บ้างไหม?"
บางคนชอบรังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนแข็งกร้าว
"ไปให้พ้น!"
ออกจากคลับถงหรานมา จ้าวข่ายน้ำตาจะไหลแต่ไหลไม่ออกจริง ๆ
ดาราสาวข้างกายหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รถเฟอร์รารีคันใหม่ก็พังยับเยิน แถมยังแบกหนี้ 17 ล้านบาทอีก
ตัวเองก็บอบช้ำไปทั้งตัว
เขาคิดไม่ออก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ตอนนี้เขาอัดอั้นตันใจ มีเพียงความคิดเดียวคือกลับบ้านไปหาพ่อแม่ให้ช่วยหนุนหลัง
เมื่อเห็นบ้านวิลล่าของตัวเองยังสว่างไสว น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
พอเดินเข้าประตูไปก็ตะโกนด้วยความน้อยใจ
"พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้ว!"