เดินออกจากลวี่เฉิงหวงผู่หวาน หลี่เข่อเล่อที่เมื่อกี้ยังดูอ่อนน้อมเชื่อฟังก็เปลี่ยนเป็นอีกคนในทันที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกอย่างสบายๆ พร้อมกับสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่พอใจเล็กน้อย
"โจวปาปี๋ มาที่ลวี่เฉิงหวงผู่หวานนี่รับฉันหน่อย"
"พี่เข่อเล่อ ไปที่นั่นทำไมเหรอ?"
"ถามมากนัก ไปเร็วเข้า"
"รับทราบ พี่เข่อเล่อ ผมไปเดี๋ยวนี้"
สิบนาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาแต่ไกล จู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตสุดล้ำคันหนึ่งวิ่งฝ่าเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หลังจากจอดนิ่ง ก็ยังจงใจเหยียบคันเร่งสองสามที
"พี่เข่อเล่อ"
จากรถสปอร์ตมีหนุ่มร่างสูงบางคนหนึ่งเดินออกมา ผมสีเหลืองทั้งหัวสะดุดตามาก พอเห็นลี่เข่อเล่อก็ยิ้มประจบขึ้นมาทันที
"คราวหน้าไม่ต้องขับคันนี้แล้ว ที่นั่งเล็กไปนั่งไม่สบาย"
หลี่เข่อเล่อทำหน้ารังเกียจนั่งขึ้นไป แล้วถามออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
"รู้จักคนชื่อจ้าวข่ายมั้ย?"
"ไม่รู้จัก"
"แม้แต่แกยังไม่รู้จัก ดูท่าแล้วก็เป็นแค่พวกไร้ค่ารับมือ"
โจวปาปี๋มีชื่อจริงว่าอวี๋เจียไถ พ่อของเขาเป็นคนกลุ่มแรกๆ ในเซี่ยงไฮ้ที่ร่ำรวย เคยได้สัมผัสตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองมาบ้าง
คนๆ นี้เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นอะไร ไม่มีอะไรไม่เก่ง จัดว่าเป็นกลุ่มคนระดับท็อปของวงการไฮโซรุ่นสองในเซี่ยงไฮ้
ปกติแล้วอวดดีและหยิ่งยะโส ไม่มีใครในสายตา
แต่เพียงต่อหน้าหลี่เข่อเล่อที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปี กลับว่าง่ายเหมือนเด็กดี
หลี่เข่อเล่อนึกว่าจ้าวข่ายจะเป็นคนใหญ่คนโตอะไร ที่ไหนได้ ยังไม่ได้เข้าสู่วงการของอวี๋เจียไถด้วยซ้ำ