อ้าวอีมีพลังมังกรปั่นป่วนอยู่รอบกาย ความโกรธยากจะกลั้นไว้ "เจ้ารู้ชัดเจนว่าเฉินเซียงจะทำลายกฎสวรรค์ กลับดึงดันขวางข้า วันนี้ข้าจะลองดีกับเทพยุติธรรมไถลผู้ครองกฎสวรรค์ ว่ากันว่า ท่านปกป้องสามภพ หรือปกป้องเพียงกบฏคนเดียว!"
ยังพูดไม่ทันจบ พลังมังกรสีครามอันเกรี้ยวกราดโอบคลื่นยักษ์พุ่งตรงไปที่หน้าของหยางเจียน หยางเจียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้สามแฉกสองคมกั้นไว้ด้านหน้า แสงทองกับพลังมังกรปะทะกันอย่างรุนแรง สั่นสะเทือนเมฆหมอกรอบข้างกระจัดกระจาย ปลายทวนของเขาหมุนเบา ๆ ปลดเปลื้องพลังโจมตีส่วนใหญ่ น้ำเสียงยังคงความอ่อนโยนของผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่เต็มใจต่อสู้กับอ้าวอีจนตาย
"มังกรน้อย เจ้าจงหยุดมือก่อน ฟังข้ากล่าวสักคำ เรื่องขวานผ่าฟ้าผานกู่ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดง่าย ๆ เฉินเซียงในใจผูกแค้นมาหลายปี กฎสวรรค์ก็มีที่ลำเอียงจริง ไม่จำเป็นต้องดึงดันแย่งขวานเทพกับเขา"
อ้าวอีเคลื่อนกายพลิกแพลงกลางอากาศ กรงเล็บมังกรพาใบมีดน้ำอันคมกริบฟาดใส่หยางเจียนติดต่อกัน ระหว่างต่อสู้ทุกคำพูดแหลมคม ทิ่มแทงใจคน
"ลำเอียง? เทพยุติธรรมไถลพูดได้สบายนัก! ท่านดำรงตำแหน่งนี้ ครองกฎหมายสามภพ ควรจะเที่ยงธรรมไร้อคติ แต่สิ่งที่ท่านทำ ไม่มีความยุติธรรมแม้เพียงครึ่งเดียว! เห็นได้ชัดว่าเข้าข้างคนใกล้ชิด ใช้อำนาจแสวงหาผลประโยชน์ ต่อหน้าเฝ้ากฎสวรรค์ ลับหลังกลับลักลอบช่วยเหลือ คอยปกป้องเฉินเซียงกบฏตัวน้อยที่ก่อความวุ่นวายแดนสวรรค์!
"หยางเจียนถือทวนกันไว้ ชะงักไปครู่หนึ่ง ในแววตาปรากฏความจนใจ "ชาติกำเนิดเฉินเซียงพิเศษ ข้าเพียงไม่อยากเห็นเขาก้าวสู่ทางตันจนสิ้นสุด"
"ทางตันเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง!" อ้าวอีใช้แรงพลิกตัว ท่าโจมตีหนึ่งฟาดลงบนด้ามทวนของหยางเจียนอย่างหนัก แรงสั่นสะเทือนจนแขนหยางเจียนชาเล็กน้อย "เด็กหนุ่มเพียงคนเดียว ด้วยความรักแม่ลูกส่วนตัว บุกขึ้นสวรรค์ โลหิตย้อมประตูสวรรค์ใต้ จองจำหยกฮ่องเต้และหวังหมู่ คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ สมควรที่ท่านจะปกป้องเหลือเกิน? วิสัยทัศน์ตื้นเขิน กระทำการหุนหันพลันแล่น หากขวานผ่าฟ้าผานกู่ตกไปอยู่ในมือเขา ระเบียบสามภพทั้งมวลจะพังทลาย ท่านเป็นเทพยุติธรรมไถล ไม่เพียงไม่ขัดขวาง กลับช่วยเหลืออยู่ทุกแห่ง เจ้าสมควรกับตำแหน่งนี้จริงหรือ?"
ทุกคำดูหมิ่นเฉินเซียง ทุกประโยคกล่าวหาหยางเจียนไม่ยุติธรรม ความอ่อนโยนที่อดกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ค่อย ๆ จางหาย ความโกรธในใจหยางเจียนค่อย ๆ ลุกโชน
"ข้าครองกฎสวรรค์มาหมื่นปี ถูกผิดย่อมมีขอบเขต ไม่ถึงคราวที่มังกรน้อยอย่างเจ้าจะมาวิพากษ์วิจารณ์เฉินเซียง ยิ่งไม่ต้องมาคาดเดาใจข้าตามอำเภอใจ!"
"ขอบเขต? ขอบเขตของท่านก็คือปล่อยให้กบฏก่อความวุ่นวาย!"
ทั้งสองไม่มีทีท่าถอยแม้แต่น้อย เงาทวนและพลังมังกรพันประสานต่อสู้ ร่วงหล่นจากเมฆฟ้าทั้งเก้าลงสู่แดนมนุษย์ ภูเขาป่าและศิลาใหญ่ถูกแรงคลื่นบดเป็นผุยผง แม่น้ำลำคลองถูกคลื่นการปะทะซัดเอ่อล้น ต่อสู้กันไม่หยุดแล้วทั้งคู่ก็ดำดิ่งลงสู่ทะเลลึก คลื่นทะเลที่ปั่นป่วนซัดสูงเป็นหมื่นจั้ง เหล่ามังกรทะเลทั้งสี่พากันแตกตื่นหนีตาย ทั่วทุกหนแห่งที่สามารถมองเห็นได้ สายตาของสรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนจับจ้องไปที่สองร่างที่ต่อสู้กันนี้
ภายในตำหนักหลิงเซียว กระจกใส่น้ำผืนหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ สะท้อนภาพการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ข้ามสามภพทั้งสอง กวนอิมยืนอยู่ข้าง ๆ มองอ้าวอีในกระจกน้ำซึ่งมีพลังโจมตีดุดันและพื้นฐานลึกซึ้ง ใบหน้าแสดงความสงสัย หันไปมองหยกฮ่องเต้และหวังหมู่นั่งอยู่บนบัลลังก์ แล้วเอ่ยถามเบา ๆ
"หยกฮ่องเต้ หวังหมู่ มังกรน้อยตนนี้มาอย่างลึกลับ แต่พลังยุทธ์กลับไม่ธรรมดาเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเป็นเชื้อสายมังกรตระกูลใด?"
หยกฮ่องเต้จ้องมองใบหน้าอ้าวอีในกระจกน้ำ ความสงสัยผุดขึ้นในใจ ปลายนิ้วลูบที่วางแขนหยกเบา ๆ แต่กลับนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำคาดเดาสักครึ่งคำ
หวังหมู่สายตามองไปที่โครงหน้าของชายหนุ่มในกระจกน้ำอย่างเหม่อลอย รู้แจ้งอยู่ในใจ ในโลกนี้มีเพียงนาง มังกรราชาทะเลตะวันตก และอ้าวฉุนซินเท่านั้นที่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของอ้าวอี กวนอิมถามในตอนนี้ นางเพียงส่ายหน้าเบา ๆ นิ่งเงียบมองทั้งสองที่ต่อสู้กันในกระจก ไม่เคยเอ่ยความจริงแม้เพียงครึ่งคำ
อ้าวอียิ่งสู้ยิ่งกล้าแกร่ง พลังมังกรรอบกายปั่นป่วนไม่หยุด ทุกท่าไม้ตายไม่มีกะวนกะวาย สู้ได้อย่างสุดกำลัง
ในส่วนลึกของหัวใจ เขามิได้ปราศจากความเคารพรักต่อหยางเจียนเลยแม้แต่น้อย แต่ความรู้สึกอ่อนแอเพียงเล็กน้อยนี้ ถูกความดูหมิ่นที่มีมายาวนานกลบไว้เกือบหมด ในสายตาของเขา เทพยุติธรรมไถลผู้ดำรงตำแหน่งสูงผู้นี้เข้าข้างพวกพ้อง ไม่คู่ควรกับกฎหมายสามภพ ยามลงมือจึงไม่มีการผ่อนปรนแม้แต่น้อย ทุกท่าดุดัน มุ่งระบายความอัดอั้นในใจจนหมดสิ้น
ทั้งสองต่อสู้กันจนฟ้าดินพลิกผัน กระแสลมในพิภพสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จู่ ๆ ก็มีแสงสีมงคลพุ่งออกมาจากขอบฟ้า รัศมีเจิดจ้าฉายยาวข้ามท้องฟ้า ตัดการต่อสู้ของทั้งสองอย่างแรง
อ้าวอีชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองทิศทางที่แสงสีมงคลพลุ่งขึ้น ในพริบตาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ตะคอกเสียงดัง "ให้ตาย!"
เขาไม่ยุ่งกับหยางเจียนอีกต่อไป พลังมังกรอันเย็นยะเยือกและยิ่งใหญ่พุ่งตรงไปยังอีกฝ่ายเพื่อถอยหยางเจียน ร่างกลายเป็นแสงสีครามวาบหนึ่ง พุ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปยังเขาฮว่าซานที่คุมขังสามแม่นางซานเฉินเซียงที่แท้จริงก็คือเฉินเซียงนั่นเอง (ข้อความนี้คงเดิม - เป็นตัวละคร) แล้วเขาก็หายไปในพริบตา
ถึงเขาฮว่าซานในพริบตา ภาพตรงหน้าทำให้ดวงตาอ้าวอีแดงก่ำ เฉินเซียงยกขวานผ่าฟ้าผานกู่ขึ้นสูง เหล่าเทพปีศาจน้อยล้อมรอบส่งเสียงเชียร์ยุยง เขาฮือฮาความสามารถ เตรียมสะสมพลังเต็มที่ พร้อมจะฟันทำลายกฎสวรรค์เก่า
เห็นเฉินเซียงกำลังจะลงมือ อ้าวอีทนไม่ไหวอีกต่อไป พลังมังกรอันเข้มข้นระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ ไม่สนใจผู้ขวางกั้นรอบข้าง พุ่งตรงไปยังเบื้องหน้าเฉินเซียง เฉินเซียงหมกมุ่นอยู่ในความปีติยินดีของการทำลายกฎสวรรค์ ไม่มีการป้องกันแม้แต่น้อย ไม่ทันได้ตั้งตัว อ้าวอียื่นมือคว้าด้ามขวาน ใช้พลังเพียงเล็กน้อยก็แย่งขวานผ่าฟ้าเล่มนั้นมาไว้ในมืออย่างง่ายดาย
หยางเจียนเหยียบเมฆตามมาทันที ในที่สุดก็ช้าไปหนึ่งก้าว ขวานผ่าฟ้าผานกู่ตกอยู่ในมืออ้าวอีอย่างมั่นคงแล้ว เขาวางสามแฉกสองคมลง สีหน้าซับซ้อน จำใจเอ่ยเตือน
"มังกรน้อย คืนขวานผ่าฟ้าผานกู่ให้เฉินเซียง เรื่องนี้ยังมีทางแก้"
เฉินเซียงรีบเดินไปข้างหน้าสองก้าว ตะโกนเสียงแหบ "คืนขวานข้ามา! นั่นคือขวานผ่าฟ้าผานกู่ของข้า!"
เสี่ยวอวี้ ติงเซียง ฉางเอ๋อต่างก็รีบตามมา หลายคนล้อมรอบพูดจาโน้มน้าว
ฉางเอ๋อกล่าวเสียงเบา "รีบส่งขวานเทพคืนมาเถิด แดนสวรรค์กับแดนมนุษย์แยกจากกัน กฎสวรรค์ผูกมัดโหดร้ายเกินไป"
เสี่ยวอวี้พูดเสริม "เฉินเซียงกับสามแม่นางแยกจากกันหลายปี น่าสงสารจริง มีเพียงทำลายกฎสวรรค์เก่าเท่านั้น จึงจะให้คู่รักในโลกได้อยู่ร่วมกัน"
ติงเซียงก็พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว เทพกับปีศาจ มนุษย์กับเซียนต่างก็ไม่สามารถรักกันได้ ผู้คนมากมายต้องทนทุกข์ทรมาน กฎสวรรค์ใหม่ต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง"
อ้าวอีฟังคำพูดของทุกคนรอบข้าง ฟังพวกเขาพูดถึงแต่ความทุกข์ทรมานของความรัก ไม่เอ่ยถึงความสงบสุขของสามภพแม้แต่น้อย เพียงส่งเสียงเย็นชาจากจมูก พูดสองคำเรียบ ๆ "โง่เขลา"
ยังไม่ทันสิ้นคำ เขาถือขวานผ่าฟ้าผานกู่ ร่างกลายเป็นแสงสีเจิดจ้า พุ่งตรงขึ้นสู่ตำหนักหลิงเซียวบนสวรรค์
ผู้คนทั้งหลายในที่นั้นต่างอยากจะตามไป แต่ถูกพลังเปิดฟ้าที่แผ่ออกจากตัวขวานขวางไว้ มีเพียงหยางเจียนผู้มีพลังยุทธ์สูงสุด ตามติดไป ทันใดนั้นก็ก้าวเข้าสู่ตำหนักหลิงเซียวพร้อมกัน
ในตำหนัก หยกฮ่องเต้ หวังหมู่ กวนอิมและเหล่าเซียนยังไม่ทันหายจากภาพในกระจกน้ำเมื่อครู่ ก็เห็นอ้าวอีถือขวานยืนอยู่กลางตำหนัก หยางเจียนเพิ่งก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ยังจะเอ่ยปากโน้มน้าว อ้าวอีก็หันขวับในทันใด ใบมีดขวานเย็นเฉียบชี้ตรงไปที่หยางเจียน ตะคอกเสียงดัง
"เทพยุติธรรมไถล หากเจ้าพูดอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องอีกแม้ครึ่งประโยค อย่าโทษที่ข้าจะฟันเจ้าให้ขาดด้วยขวานนี้!"