คุณยายลองบอทท่อมกับหลาน ๆ และครอบครัวลิตตันออกมาจากเตาผิงในร้านของมาดามมัลกิน แล้วก็แยกย้ายกันไปคนละทาง คริสตีนไปซื้อเสื้อคลุม ส่วนแนวิลล์นั้น——
“อ๋อ” แนวิลล์พูดอย่างกระอักกระอ่วน “ผมจะไปซื้อยาให้ทรีเวลสักหน่อย มันดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายน่ะ”
คุณยายลองบอทท่อมยิ้มพลางโบกมือให้คริสตีน “คุณหนูลิตตัน แล้วเจอกันที่ร้านหนังสือฟลูริชนะจ๊ะ”
คริสตีนเผลอมองตามแนวิลล์ไป ทว่ามาดามมัลกินที่กำลังวัดตัวให้เธอกลับกดคางเธอเบา ๆ “เด็กซน อย่าเพิ่งขยับนะ”
คริสตีนยืนอยู่บนม้านั่งเตี้ย สวมเครื่องแบบของโฮกวอตส์เรียบร้อยแล้ว มาดามมัลกินกำลังกลัดหมุดวัดขนาดให้เธอ
ในร้านมีคนอยู่ไม่น้อย พอเกิดเสียงดังขึ้น สายตาทุกคู่ก็หันมารวมกันที่นี่——ไม่มีเหตุผลอื่นเลย
เพราะคริสตีนสวยเกินไป
ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมสีทองอ่อนหรือผิวขาวผ่องราวหยก ล้วนงดงามประณีตจนแทบไร้ที่ติ เธอก้มตาลงเล็กน้อย ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาสีอำพันราวกับมีผืนน้ำในทะเลสาบอยู่ภายใน
เหมือนตุ๊กตาขนนุ่มแสนน่ารัก
สายตาที่มองมามีทั้งชื่นชม ทั้งอิจฉา และบางสายตาก็เหมือนรู้เรื่องเบื้องหลังอยู่บ้าง จึงแฝงความนัยชวนให้รู้สึกประหลาด
อย่างไรเสีย พ่อแม่ต่างก็มีผมสีน้ำตาล แล้วจะมีลูกสาวผมสีทองขาวได้อย่างไรกัน?
คริสตีนเกลียดสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายคลุมเครือพวกนั้น ดังนั้นตอนมาดามมัลกินวัดตัวเสร็จและให้เธอลงมา เธอจึงโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก
“สวยมาก” คุณนายลิตตันรับเสื้อคลุมที่แก้เสร็จแล้วมา พลางเอ่ยชมคริสตีน “ใคร ๆ ก็คิดว่าหนูหน้าตาน่ารักมาก ใช่ไหมจ๊ะ?”
คุณลิตตันจ่ายกาลเลียนเสร็จแล้วก็เดินยิ้มแย้มมาหาคริสตีน ทั้งสองยืนขนาบเธอไว้ตรงกลาง ก่อนพากันออกจากร้านเสื้อผ้า พลางพูดกับเธออย่างเอ็นดู “ลูกสาวของเราน่ารักน่าเอ็นดูมาตลอดอยู่แล้ว——จะไปซื้อไม้กายสิทธิ์ก่อน หรือไปซื้อหม้อปรุงยาก่อนดี?”
ทางลางเปลี่ยนโลกครึกครื้นไปด้วยเสียงผู้คน พ่อมดแม่มดในเสื้อคลุมหลากสีเดินขวักไขว่ไปมา ทุกหนแห่งมีเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
“นิมบัส 2000——ไม้กวาดรุ่นใหม่ ราคาถูก!”
ของแบบนี้อย่าไปเชื่อ ส่วนใหญ่เป็นของปลอม
“ลูกกอมช็อกโกเฟอรี่ของใหม่จากฮอกส์มีด มาลองชิมกันได้เลย...”
ของแบบนี้พ่อค้าคนกลางมักขายแพงหูฉี่
คริสตีนมองไปรอบ ๆ แล้วบังเอิญเดินผ่านร้านไม้กายสิทธิ์โอลิแวนเดอร์
“ไปซื้อไม้กายสิทธิ์ก่อนก็ได้” คริสตีนพูด
ทว่าการเลือกไม้กายสิทธิ์กลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด
ตอนแรกโอลิแวนเดอร์ยังช่วยแนะนำไม้กายสิทธิ์ให้คริสตีน โดยหยิบมาให้เธอลองหลายอัน แต่พอลองไปหลายอันแล้วยังเลือกไม่ได้ เขาก็ปล่อยให้เธอลองเอง ส่วนตัวเขาหันไปคุยกับครอบครัวลิตตัน
“...หลายปีมานี้เหรอ? อ้อ รายได้หลักมาจากการขายนมน่ะ”
“นมเหรอ?”
“ใช่ เราเลี้ยงวัวนมอยู่บ้าง เหมือนพวกมักเกิ้ลนั่นแหละ”
“เป็นวิธีหาเลี้ยงชีพที่ดีมาก... ผมจำได้ว่าคุณลิตตันเคยเป็นออเรอร์ใช่ไหม?”
“นั่นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว หลังสงครามจบ พวกเราก็ลาออกจากกระทรวงเวทมนตร์...”
...
คริสตีนไม่รู้ว่าหยิบไม้กายสิทธิ์ออกจากกล่องกระดาษมาเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ตอนแรกเธอยังต้องลองโบกดู แต่พอจำนวนเพิ่มขึ้น แค่แตะก็รู้แล้วว่าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
คริสตีนเริ่มหงุดหงิด เธอมองไม้กายสิทธิ์ที่ลองไปแล้วกองเป็นภูเขา ก่อนหันไปมองโอลิแวนเดอร์ที่กำลังคุยกับพ่อแม่ แล้วถามว่า “คุณครับ ร้านของคุณคงไม่ได้ไม่มีไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะกับผมหรอกนะ?”
“เป็นไปไม่ได้ คุณหนูลิตตัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” โอลิแวนเดอร์หยุดบทสนทนา แล้วหันมาพูดกับคริสตีน “ไม้กายสิทธิ์เลือกพ่อมดแม่มด... โดยทั่วไปก็เป็นเช่นนั้น ไม้กายสิทธิ์เลือกผู้ใช้ แต่กรณีของคุณพิเศษมาก คุณหนูลิตตัน”
“พิเศษเหรอ?”
“ใช่” โอลิแวนเดอร์พูดเสียงแผ่วเบา “ความสามารถในการควบคุมพลังเวทมนตร์ของคุณเหนือกว่าคนทั่วไป ผมดูไม่ออกเลยว่าคุณเหมาะกับไม้กายสิทธิ์แบบไหน จึงช่วยเลือกให้ไม่ได้ คงต้องอาศัยตัวคุณเอง...”
ตัวเธอเอง
คริสตีนมองไม้กายสิทธิ์ที่กองสูงเป็นภูเขา แล้วหลับตาลง
หรือว่าเธอจะต้องลองไม้กายสิทธิ์ทั้งร้านจริง ๆ?
...ไม่
เดี๋ยวก่อน
พลังเวทมนตร์
จู่ ๆ คริสตีนก็เข้าใจความหมายของโอลิแวนเดอร์ เธอหลับตา แล้วกำมือเบา ๆ
ฟึ่บ ๆ ๆ...
ไม้กายสิทธิ์นับร้อยอันบินออกมาจากกล่องกระดาษที่กองซ้อนกันเป็นภูเขา แล้วหมุนวนอยู่เหนือศีรษะของคริสตีน
คนอื่น ๆ ในร้านต่างพากันตกตะลึง ได้แต่ยืนมองคริสตีนโดยไม่รู้ว่าใช้วิธีใดดึงไม้กายสิทธิ์มากมายขนาดนี้ออกมา จากนั้นคริสตีนก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป——
“พลังเวทมนตร์”
สิ่งที่เด็กพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่ควบคุมได้ยาก หรือถึงขั้นสัมผัสไม่ได้เลยนั้น ได้อยู่เคียงข้างคริสตีนอย่างแข็งแกร่งตั้งแต่วินาทีที่เธอทะลุมายังโลกนี้
ตอนยังเป็นทารก คริสตีนก็ทำให้โคมระย้าร่วงลงมาได้แล้ว เมื่อเติบโตขึ้น พลังเวทมนตร์ของเธอก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น แม้ยังไม่มีไม้กายสิทธิ์ แต่เธอก็ร่ายเวทมนตร์ง่าย ๆ ได้เหมือนนักเรียนชั้นปีต้น ๆ หลายคนที่มีไม้กายสิทธิ์แล้ว
“ไม้กายสิทธิ์เลือกผู้ใช้”
แต่เป็นไปได้ไหมว่า หากมีเจตจำนงและพลังเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งพอ——
ผู้ใช้ก็เลือกไม้กายสิทธิ์ได้เหมือนกัน?
ในบรรดาไม้กายสิทธิ์นับร้อยอัน มีอันหนึ่งปะทุประกายพลุสีน้ำเงินเย็นเยียบขึ้นมา ก่อนพุ่งเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของคริสตีนอย่างร้อนรน
“ยาวสิบสามนิ้ว ไม้ยิวแกนกลางขนยูนิคอร์น ไวต่อความรู้สึก ไวมาก และยังทรงพลังอย่างยิ่ง... โอ้ ช่างเหลือเชื่อ นี่แทบจะเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ...” ตอนห่อไม้กายสิทธิ์ โอลิแวนเดอร์พึมพำไม่หยุด
“เป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ” คุณลิตตันส่งไม้กายสิทธิ์ให้คริสตีน แล้วตบไหล่เธอพร้อมพูดยิ้ม ๆ “เมื่อกี้สุดยอดมาก ไม้กายสิทธิ์ตั้งหลายร้อยอันต่างก็อยากเลือกหนูเลยนะ คริสตีน”
“ลูกสาวของเราต้องเป็นแม่มดที่มีพรสวรรค์เหนือใครแน่ ๆ” คุณนายลิตตันพูดยิ้ม ๆ เช่นกัน
คริสตีนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง พอเดินออกจากร้านไม้กายสิทธิ์ เธอก็หยุดกะทันหัน แล้วล้วงกระเป๋าดู
“ฉันลืมถุงขนมไว้ที่ร้านไม้กายสิทธิ์โอลิแวนเดอร์!” คริสตีนพูด
“แย่แล้วสิ” คุณนายลิตตันว่า “งั้นเราไปด้วยกัน...”
“ไม่ต้องค่ะ! พ่อกับแม่รออยู่ตรงนี้นะคะ หนูจะกลับมาเดี๋ยวนี้!”
...
ตอนคริสตีนกลับไปถึงร้านไม้กายสิทธิ์ โอลิแวนเดอร์กำลังเก็บไม้กายสิทธิ์ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
คริสตีนเดินไปหยุดข้างหลังเขาแล้วถามว่า “ขอโทษนะคะ... ฉันยังอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงพูดว่า ‘แทบจะเป็นปาฏิหาริย์’?”
โอลิแวนเดอร์หันกลับมา เขามองคริสตีนโดยไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่เธอกลับมา แล้วพูดเสียงเบาว่า “ผู้ใช้เลือกไม้กายสิทธิ์... ใช่ เรื่องแบบนี้พบเห็นได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น ครั้งก่อนที่เกิดขึ้นก็เป็นตอนที่ ‘จอมมารดำผู้นั้น’ ปรากฏตัว คุณหนูคริสตีน คุณมีสายเลือดของเลสเตรนจ์ใช่ไหม?”
คริสตีนยืนนิ่งไม่ไหวติง
โอลิแวนเดอร์มองดวงตาสีอำพันของคริสตีน แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องกังวลนะ คุณหนูลิตตัน ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย ไม้ยิวแกนกลางขนยูนิคอร์น ยาวสิบสามนิ้ว แข็งแกร่ง ทรงพลังอย่างยิ่ง และไวต่อความรู้สึกมาก ไม้กายสิทธิ์ไม่มีดีหรือเลว สิ่งสำคัญอยู่ที่การเลือกของผู้ใช้...”
จู่ ๆ คริสตีนก็ถามว่า “คุณเคยได้ยินเรื่องพ่อแม่แท้ ๆ ของฉันไหมคะ?”
“แน่นอน แน่นอน” โอลิแวนเดอร์จ้องมองผมสีทองขาวของคริสตีน “พ่อมดแม่มดที่เข้าร่วม ‘สงครามครั้งนั้น’ ไม่มีใครไม่เคยได้ยินชื่อพวกเขา เฮลลา เลสเตรนจ์กับสจ๊วต เลสเตรนจ์ พ่อแม่ของคุณเป็นพ่อมดศาสตร์มืดที่มีชื่อเสียง เป็นเลสเตรนจ์สายเลือดบริสุทธิ์ เหมือนคุณที่มีผมสีทองอ่อน”