หลังออกจากร้านไม้กายสิทธิ์โอลิแวนเดอร์ คริสตีนก็เดินตัวลอย ๆ อยู่หน่อยหนึ่ง
ยุ่งยากชะมัด
ตอนแรกนึกว่าพ่อแม่แท้ ๆ เป็นแค่ผู้เสพตายที่ไม่มีใครรู้จักก็พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเป็นผู้เสพตายสุดโหดที่มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้น...
ก็จริง ถ้าพวกเขาไม่มีใครรู้จักจริง ๆ ตอนตายดัมเบิลดอร์กับสเนปที่เป็นระดับสูงของฝ่ายพ่อมดขาวจะมาตรวจดูสถานการณ์ทำไม
ความกระวนกระวายใจพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเธอเห็นล็อกฮาร์ตกำลังยืนถ่ายรูปกับแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่หน้าร้านหนังสือฟลูริช
“โอ้!” คุณนายลิตตันร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ไอดอลที่ฉันชื่นชมที่สุดสองคนได้ถ่ายรูปด้วยกันแล้ว—ที่รัก โคโค่ ฉันรู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ แต่...แต่...ขอฉันไปขอลายเซ็นพวกเขาได้ไหม แฮร์รี่กับล็อกฮาร์ตน่ะ!”
“นี่ ๆ” คุณลิตตันเตือนภรรยาอย่างจนใจ “มองฉันสิ มองฉัน!”
เหตุการณ์แทรกสั้น ๆ นี้ทำให้คริสตีนที่อารมณ์ดิ่งลงเหวหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมา เธอบอกคุณนายลิตตันว่า “โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ ไปเถอะ ท่านแม่”
คุณนายลิตตันจัดผ้ากันเปื้อนให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเท้าสั้น ๆ เบียดเข้าไปในฝูงชน
“นี่มัน...” คุณลิตตันยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ แล้วหันมาพูดกับคริสตีน “ถ้าอย่างนั้นพ่อจะช่วยหาหนังสือให้ จำได้ว่าหนังสือ ‘ประวัติศาสตร์เวทมนตร์’ กับ ‘คาถามาตรฐาน ชั้นหนึ่ง’ อยู่ตรงนั้น...เจ้าต้องใช้สองเล่มนั้นใช่ไหม คริสตีน?”
คริสตีนพยักหน้า “ไปเถอะ ท่านพ่อ”
มองตามคุณลิตตันที่เดินห่างออกไป คริสตีนถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แกะจดหมายจากโฮกวอตส์เลย
คริสตีนหยิบจดหมายออกมาแกะ ข้างในมีเอกสารหลายแผ่นอย่างที่คิด เธอเลือกแผ่นที่เขียนรายการของที่นักเรียนปีหนึ่งต้องซื้อออกมา
แล้วก็เห็นว่า—
‘เลิกคบผีสาว’ เขียนโดยกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต;
‘ท่องเที่ยวกับผีปอบ’ เขียนโดยกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต;
‘พักร้อนกับแม่มดร้าย’ เขียนโดยกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต;
...
นิยายแต่งของล็อกฮาร์ตเรียงต่อกันยาวเหยียดตั้งเจ็ดแปดเล่ม
ยัดนิยายที่ตัวเองเขียนเข้าไปในตำราเรียนภาคบังคับเพื่อปั่นยอดขายได้เนี่ยนะ ช่างกล้าจริง ๆ
อารมณ์ของคริสตีนที่เพิ่งดีขึ้นมาหน่อยกลับแย่ลงอีกแล้ว
โซนขายหนังสือของล็อกฮาร์ตหรูหราที่สุดในร้านทั้งร้าน หนังสือแต่ละเล่มหนาอย่างกับก้อนอิฐ แถมราคายังแพงจนน่าตกใจ
หวังว่าเงินที่คุณลิตตันกับคุณนายลิตตันขายนมจะพอจ่ายนะ
คริสตีนกำลังหงุดหงิด จึงไม่ได้สนใจเสียงทะเลาะอื้ออึงข้างตัวเลยสักนิด เธอโยนหนังสือลงรถเข็นทีละเล่ม จนกระทั่งมีเสียงลากยาวอย่างไม่หวังดีดังขึ้นจากด้านหลัง
“โอ้ ดูสิ ที่นี่มีคุณหนูคริสตีน เลสเตรนจ์ ผู้ซึ่งช่วยยกระดับมาตรฐานโดยเฉลี่ยของพ่อมดเลือดบริสุทธิ์อยู่ด้วยหรือ?”
คริสตีนค่อย ๆ หันกลับไปสบตากับกลุ่มวีสลีย์ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับพรรคพวก และครอบครัวมาลฟอย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในเรื่องต้นฉบับมีเหตุการณ์ทะเลาะกันแบบนี้ด้วย
อ้อ ใช่ ตอนนี้เส้นเวลาอยู่ในช่วง ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ’ ตามเนื้อเรื่อง มาลฟอยจะเยาะเย้ยว่าวีสลีย์เป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ที่น่าขายหน้า แล้วเอาไดอารี่ที่กักเศษวิญญาณหนึ่งในเจ็ดส่วนของโวลเดอมอร์ไว้ไปยัดให้จินนี่ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลวีสลีย์
แต่คริสตีนไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนั้น
เธอมองหาตัวแนวิลล์โดยไม่รู้ตัว กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นเขา ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก ดีแล้ว อย่างน้อยเขาคงไม่ได้ยินคำว่า “เลสเตรนจ์” เมื่อครู่นี้
“สวัสดีค่ะ” คริสตีนพูดกับลูเซียสที่เพิ่งเรียกเธอด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ข้านามสกุลลิตตัน ท่านจำคนผิดแล้ว”
ลูเซียส มาลฟอยเลิกคิ้วให้คริสตีน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “คริสตีน เจ้าพูดกับลุงที่ไม่พบหน้ากันมาสิบปีเช่นนี้หรือ?”
เดรโกได้ยินประโยคนั้นแล้วมุมปากกระตุกอย่างเห็นได้ชัด ส่วนแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ก็สบตากันด้วยแววตาตื่นตระหนก
คริสตีนขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเริ่มนับญาติ
นาร์ซิสซา ภรรยาของลูเซียสเป็นคนตระกูลแบล็ก และเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกับเบลลาทริกซ์ที่แต่งเข้าตระกูลเลสเตรนจ์ ส่วนพ่อแม่ของเธอกับสามีของเบลล่าก็ดูเหมือนจะเป็นพี่น้องกันอีกที...
แย่แล้ว นับไม่ไหวแล้ว
ลุงก็ลุงสิ
ในสายตาของแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ ตุ๊กตาแก้วที่จู่ ๆ ก็ถูกเรียกชื่อค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาสีอำพันงดงามกวาดมองทุกคนอย่างเย็นชา ก่อนจะหยุดอยู่ที่ลูเซียสอย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยเสียงเนิบว่า “อ้อ”
“แล้วอย่างไรหรือ?”
“ข้าเห็นมาตลอดว่าการที่ดัมเบิลดอร์ส่งเจ้าไปให้คุณลิตตันกับภรรยาเลี้ยงดูเป็นการตัดสินใจที่ผิด” ลูเซียสมองคริสตีนอย่างสนอกสนใจ “เจ้าควรมาอยู่บ้านเราต่างหาก”
คริสตีนหัวเราะเย็นชา
“ข้าก็เห็นว่าท่านควรอยู่ในอัซคาบันนะ คุณมาลฟอย แต่ตอนนี้ท่านก็ยังยืนคุยกับข้าอยู่ในร้านหนังสือฟลูริชได้อย่างสบายดีไม่ใช่หรือ?”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงทันที คุณวีสลีย์เผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เดรโกดูเหมือนยังไม่ทันตั้งตัว ส่วนสีหน้าของลูเซียสก็ย่ำแย่ยิ่งกว่ากินทากเข้าไปเสียอีก
“อย่าใส่ใจเลย” ตุ๊กตาแก้วยิ้มบาง ๆ “ข้ายังเด็ก พูดจาไม่ค่อยเป็น”
รอบด้านเงียบกริบในพริบตา
คริสตีนไม่ได้ตั้งใจจะด่า...เอาละ จริง ๆ แล้วเธออยากด่าลูเซียสมาก หมอนี่มันโง่ชะมัด อยู่ ๆ ก็หาเรื่องให้คนเกลียดเฉยเลย
ใช่ ฉันด่านายแล้ว
แล้วนายจะทำอะไรฉันได้?
ถ้าเก่งจริงก็จ่ายเงินค่าหนังสือล็อกฮาร์ตพวกนี้ให้ฉันสิ เอาแต่ร้อง ๆ อยู่นั่นแหละ
คริสตีนมองหาแฮร์รี่ พอตเตอร์ท่ามกลางฝูงชน แล้วสบตาสีเขียวของเขา
อ้อ สวยจริง ๆ ด้วย
เธอพยักหน้าให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ง่าย ๆ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
แฮร์รี่ชะงักไป รอนกระทุ้งเขาแรง ๆ เขาถึงได้สติกลับมา แล้วถามเสียงเบาว่า “เมื่อกี้ข้าไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นมาก่อน นางเป็นรุ่นน้องของพวกเราหรือ?”
“น่าจะใช่...ด่าคนเก่งชะมัด นางชื่อคริสตีนหรือ? เมื่อกี้นางทักเจ้าหรือ?”
ลูเซียสได้สติกลับมา แล้วสอดหนังสือเก่าเล่มหนึ่งใส่มือจินนี่
“เอ้า แม่หนูน้อย รับหนังสือของเจ้าไป” ลูเซียสพูดเสียงเบา “นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่พ่อของเจ้าจะมอบให้ได้”
คริสตีนเดินผ่านลูเซียสไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามอง
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าหนังสือที่ลูเซียสให้จินนี่มีไดอารี่ของโวลเดอมอร์ซ่อนอยู่ในนั้น ไดอารี่เล่มนี้จะทำให้จินนี่เกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้ง แต่คริสตีนไม่มีแรงจะเข้าไปยุ่งแล้ว
อู๋เค่อหลี่ไม่ได้เหมือนนักเดินทางข้ามมิติคนอื่น ๆ ที่มีพลังโกงจนพลิกโลกเวทมนตร์ได้ แถมยังมีสถานะเป็นลูกสาว น้องสาว พี่สาว หรือแม่ของจอมมารดำที่สูงส่งจนน่าตกใจ
ปล่อยให้พวกตัวเอกไปกู้โลกเถอะ แค่ตัวเองรอดชีวิตได้ก็ดีถมไปแล้ว
สถานะชวนเรียกความเกลียดชังแบบนี้...แค่มาเดินร้านหนังสือยังเกิดเรื่องได้ พอไปถึงโฮกวอตส์ต้องมีปัญหาไม่รู้จบแน่! คริสตีนลอบตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนเวทมนตร์ให้ดี ใครมาหาเรื่องก็จะซัดกระเด็นออกไปให้หมด!
ตอนมาถึงเคาน์เตอร์คิดเงิน คุณลิตตันกับคุณนายลิตตันก็มารอคริสตีนอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นเธอลากหนังสือมา ทั้งคู่ก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“รอตั้งนาน นึกว่าเจ้าหลงทางเสียแล้ว คริสตีน” คุณนายลิตตันช่วยหยิบหนังสือออกจากรถเข็นทีละเล่ม “อ้อ...เล่ม ‘ท่องเที่ยวกับผีปอบ’ ไม่ต้องซื้อ! เมื่อกี้ฉันขอลายเซ็นฉบับพิเศษจากล็อกฮาร์ตมาแล้ว โคโค่ ทำไมเจ้าเลือกหนังสือน้อยจัง...ไม่ไปเลือกเล่มที่ชอบเพิ่มอีกสักหน่อย แล้วเอาไปโฮกวอตส์ด้วยกันหรือ?”
คุณลิตตันถามขึ้นอีกประโยค “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ คริสตีน?”