“ไอ้หนู รนหาที่ตาย!”
ไป๋เจ๋อโกรธจัด
ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าไปในม่านพิษอีกครั้ง
ตอนเขาบุกเข้าไป ม่านพิษก็เริ่มสลายแล้ว
ฤทธิ์ของยันต์หยกมีจำกัด คงสภาพไว้ได้ไม่นาน
เมื่อหมอกจางหาย
บัวสวรรค์ก็หายไป
คนก็หายไปด้วย
ไป๋เจ๋อยืนนิ่งอยู่กับที่ ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ
เขาคิดไม่ตกว่าอีกฝ่ายฝ่าม่านพิษเข้าไปได้อย่างไร
คนที่ไม่มีโอสถแก้พิษจะตายในม่านพิษภายในห้าลมหายใจ
ไป๋เจ๋อคำรามลั่น “ใคร! ตกลงเป็นใครกัน!”
ไม่มีใครตอบเขา
คนจากขุมกำลังต่าง ๆ มองหน้ากันไปมา
มังกรตาเดียวแห่งหออาภรณ์โลหิตหน้าดำคร่ำเครียด
ชายชุดเทาสามคนจากหน่วยมังกรเงินสบตากัน
หนานหลานหลีซือเก็บกระบี่เข้าฝัก สายตาจับจ้องพื้นที่ว่างเปล่าหลังม่านพิษสลายไป คล้ายกำลังครุ่นคิด
ไม่มีใครมองเห็นชัดเจน
ม่านพิษหนาทึบเกินไป คนข้างนอกเห็นเพียงเงาพร่ามัว ไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น
...
แต่ผู้คนที่อยู่นอกแดนลับกลับเห็นทุกอย่างชัดเจน
ภาพฉายบนซุ้มประตูหินบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้อย่างครบถ้วน
รวมถึงร่างที่พุ่งออกมาจากม่านพิษ ซัดไป๋เจ๋อกระเด็นด้วยหมัดกว่าสิบครั้ง
รวมถึงจังหวะที่เขาฉวยโอกาสชุลมุน ถอนต้นบัวทั้งต้นขึ้นมาพร้อมราก
รวมถึงร่างที่อุ้มบัวสวรรค์ อาศัยสระน้ำกำบังแล้วหนีออกจากใจกลางสนามรบ
ภาพฉายขยายเหตุการณ์ทั้งหมดให้ใหญ่ขึ้น
ฝูงชนที่มุงดูเงียบกริบไปพร้อมกันก่อน
จากนั้นเสียงวิจารณ์ก็ดังขึ้นสนั่น
“เชี่ย นั่นใครวะ?”
“ขั้นหลอมกายสมบูรณ์? คนขั้นหลอมกายสมบูรณ์แย่งบัวสวรรค์กลางสนามรบของพวกขั้นทะลุเส้นลมปราณสมบูรณ์ไปได้เนี่ยนะ?!”