โลกจริง เวลา 6 โมงเช้า ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
เจียงเฉินลุกขึ้นนั่งบนเตียง
แปรงฟัน ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า
เขาไม่ได้สวมชุดลำลองแบบที่ใส่เป็นประจำ
แต่หยิบชุดไรเดอร์ส่งอาหารสีเหลืองสดจากถุงบรรจุ เป็นเสื้อฮู้ดที่มีโลโก้บริษัทส่งอาหารแห่งหนึ่งพิมพ์อยู่ตรงอก และมีแถบสะท้อนแสงรอบปลายแขนเสื้อ
เขาคล้องหน้ากากไว้บนใบหน้า แล้วสวมหมวกกันน็อก
คนในกระจกแทบไม่เหลือเค้าของเจียงเฉินแล้ว
ไรเดอร์ส่งอาหารธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่กลมกลืนหายไปในเส้นเลือดฝอยของเมือง
‘สมบูรณ์แบบ’
เขาพยักหน้าให้ตัวเองในกระจก
แต่เขาไม่ได้คิดจะไปส่งอาหารจริง ๆ หรอก
วันนี้เป็นวันที่นักศึกษากลุ่มหนึ่งของโรงเรียนจะออกเดินทางไปทำงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อน
หานอี้ตั้งกลุ่มแยกสำหรับคนที่ผ่านการสัมภาษณ์ไว้แล้ว แต่เจียงเฉินไม่ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มนั้น
เรื่องนั้นไม่สำคัญ
ถึงอย่างไรเขาก็สืบข่าวกำหนดการของพวกนั้นจากทางอื่นมาได้
7 โมงครึ่ง นัดรวมตัวกันที่ประตูทิศใต้ของโรงเรียน
มีรถบัสรับส่งพร้อมกัน
จุดหมายปลายทาง: ยังไม่เปิดเผย
คำว่า ‘ยังไม่เปิดเผย’ นี่ชวนให้คิดไม่น้อย
ปกติโรงงานที่เปิดรับคนงานแทบอยากจะเอาชื่อโรงงาน ที่อยู่ และหมายเลขแผนกมาแปะหน้าให้เห็นชัด ๆ กลัวเหลือเกินว่าคนจะไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปขันน็อตที่ไหน
แต่บริษัทนี้กลับทำตัวเหมือนนัดพบลับใต้ดินเสียอย่างนั้น
เจียงเฉินบิดกุญแจ มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กส่งเสียงหึ่งแล้วพุ่งออกไป
7 โมง 10 นาที ประตูทิศใต้ของโรงเรียน
คนมาถึงกันเกือบครบแล้ว
หลายกลุ่มยืนจับกันอยู่ริมถนนบ้าง ลากกระเป๋าเดินทางบ้าง สะพายเป้บ้าง ยังมีนักศึกษาชายสองคนยอง ๆ กินแป้งทอดไส้ไข่อยู่ข้างแปลงดอกไม้
เจียงเฉินจอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าห่างออกไป 50 เมตร ตรงหน้าร้านอาหารเช้า แล้วสั่งบะหมี่เนื้อนำกลับไปกิน