จางเฉินมองภาพเหตุการณ์นั้นจากระยะไกล
เขาเห็นซือเซวียน
เธอเป็นกลุ่มท้าย ๆ ที่ขึ้นเรือ สีหน้าซีดเซียว แต่ชั่วขณะที่กำลังขึ้นเรือ เธอกลับหันศีรษะอย่างรวดเร็ว สายตาดูเหมือนจะกวาดผ่านทิศทางที่จางเฉินซ่อนตัวอยู่
หัวใจจางเฉินกระตุกวูบ
อยู่ไกลขนาดนั้น แถมยังมีต้นไม้บัง เธอไม่น่าจะเห็นเขา
หรือว่าแค่บังเอิญ?
เครื่องยนต์เรือเร็วคำรามขึ้น
เรือแล่นออกจากท่าอย่างรวดเร็ว ทิ้งคลื่นสีขาวไว้เบื้องหลัง
จุดเล็ก ๆ บนหน้าจอโทรศัพท์เคลื่อนตามไป มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้
จู่ ๆ สัญญาณก็ขาดหาย
จางเฉินกดรีเฟรชซ้ำสามครั้ง พิกัดยังค้างอยู่ตรงตำแหน่งสุดท้ายที่สัญญาณหายไป ไม่มีการอัปเดตอีกเลย
‘ถูกจับได้แล้วหรือ? หรือโดนตัดสัญญาณ?’
เขาเอนเอียงไปทางข้อแรก
ถ้าโดนตัดสัญญาณ ก็น่าจะมีปฏิกิริยาตั้งแต่ตอนขึ้นเรือ ไม่ใช่หลังออกทะเลไปแล้ว
มีโอกาสสูงว่าพนักงานบนเรือเริ่มตรวจยึดอุปกรณ์สื่อสาร
จางเฉินเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินกลับ
แม้จะตามไปจนสุดทางไม่ได้ แต่วันนี้ก็ได้ข้อมูลมาไม่น้อย
หนึ่ง ฐานที่มั่นของอีกฝ่ายน่าจะไม่ได้อยู่บนบก
สอง ระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเขาเข้มงวดมาก
สาม และสำคัญที่สุด
ตอนเรือเร็วออกจากท่า ด้านข้างลำเรือมีชื่อเต็มของกลุ่มบริษัทพิมพ์อยู่
เรือสนับสนุน หมายเลข 036 ของกลุ่มบริษัทซวี่ล่างเดินเรือไกล
ส่วนจะช่วยแจ้งตำรวจให้พวกเขาดีไหม?
ไม่มีหลักฐานสักอย่าง แล้วเขาจะเอาอะไรไปแจ้งล่ะ
อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็ไม่รู้สถานการณ์ของพวกนั้นแน่ชัด พวกเขาอาจไม่ได้ถูกควบคุมตัวก็ได้ ถ้าแจ้งไปจริง ๆ เขาอาจพลอยเดือดร้อนไปด้วย