ผู้ที่ได้รับข้อความรีบล็อกอินเข้าเกม แล้วรายงานข่าวให้หน่วยซุ่มโจมตีที่อยู่ใกล้สันเขาหมีดำ
เมื่อใกล้ถึงสันเขาหมีดำ หลินเกอก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน
จางเฉินชนเข้ากับเขา «ศิษย์พี่สาม?»
หลินเกอไม่ตอบ เพียงแผ่สัมผัสวิญญาณไปยังทั้งสองข้าง
ทางซ้ายเป็นเนินเตี้ย ๆ ทางขวาเป็นแม่น้ำสายหนึ่ง น้ำขุ่นเป็นสีเหลือง
«เงียบเกินไปแล้ว» หลินเกอพูดเสียงเบา
จางเฉินยังไม่ทันเข้าใจ แต่ก็ลองเงี่ยหูฟังอย่างละเอียด
จริงด้วย
ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงแมลง
เงียบเสียจนดูจงใจ
เหมือนความเงียบในห้องสอบตอนครูคุมสอบเดินเข้ามา
มือขวาของหลินเกอจับด้ามทวนไว้แล้ว
«ไป...»
เขายังพูดไม่ทันจบ
คนผู้หนึ่งก็ลุกขึ้นจากหลังเนินเตี้ย
หนึ่งคน สองคน ห้าคน แปดคน
ในพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ยังมีอีกสามคนลุกขึ้นมา
เสียงฝีเท้าดังขึ้นบนถนนหลวงด้านหลัง ปิดทางถอยของพวกเขาไว้
จางเฉินนับดู
มี 14 คน
แต่เรื่องที่อันตรายที่สุดไม่ใช่จำนวนคน
สิ่งที่อันตรายที่สุดคือ มีคนเหยียบอากาศตรงเหนือศีรษะลอยเข้ามา
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว
พลังวิญญาณหมุนเวียนรอบกาย นี่คือสัญลักษณ์ของขั้นกำเนิดฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย
จางเฉินได้แต่ร้องโอดครวญในใจ
เหยียบอากาศเดินได้ นี่คือนักยุทธ์ขั้นกำเนิดฟ้าตัวจริง
ในระบบสิทธิ์ของเซินอู่ ขั้นกำเนิดฟ้าเทียบเท่าสิทธิ์เกรดเจีย
ในบรรดาผู้เล่นเซินอู่ 200,000 คน ยอดฝีมือสิทธิ์เกรดเจียมีเพียงร้อยสามสิบกว่าคนเท่านั้น
สถานการณ์แบบนี้มันคือการบดขยี้กันคนละชั้นชัด ๆ
นอกวงล้อม เจียงเยี่ยนชิวมองคนทั้งสองที่อยู่เบื้องล่าง แววตาไม่มีความยินดีแม้แต่น้อยที่ได้ล้างแค้น มีเพียงความเคียดแค้นที่ฝังลึกจนยากสลัดทิ้ง