ออกจากเกม
หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องเช่าสว่างขึ้น จางเฉินพิมพ์คำสามคำลงในช่องค้นหา: ขั้นทะลุเส้นลมปราณ
โพสต์มากมายเด้งขึ้นมา
【คู่มือขั้นทะลุเส้นลมปราณฉบับสมบูรณ์: ทีมพัฒนาเลิกทำตัวเป็นคนแล้ว】
ผู้โพสต์: 【ปรมาจารย์วาดเส้นขอบร่างกาย】
“พวกนาย พอถึงขั้นทะลุเส้นลมปราณ รูปแบบเกมก็เปลี่ยนไปแล้ว ขั้นหลอมกายเป็นเกมบำเพ็ญเซียนแบบปล่อยทิ้งไว้ ส่วนขั้นทะลุเส้นลมปราณเริ่มกลายเป็นแนวโซลไลก์แล้ว ค่าความชำนาญเต็มแล้วเหรอ? ขอโทษที ต้องทำภารกิจก่อนถึงจะทะลวงขั้นได้”
“เงื่อนไขก่อนทะลวงขั้นกลางคือต้องเปิดเส้นปราณหลักอีกแปดสายให้ครบ เงื่อนไขก่อนทะลวงขั้นปลายคือต้องเปิดเส้นลมปราณตูและเริ่น เงื่อนไขก่อนทะลวงขั้นสมบูรณ์คือต้องสร้างทะเลปราณ แต่ละอย่างต้องอาศัยเงื่อนไขเฉพาะ จะค่อย ๆ ฝึกฝนไปก็ได้ ใช้โอสถก็ได้ หรือรอโอกาสวาสนาก็ได้”
“แนะนำให้เตรียมโอสถไว้ให้พร้อม อย่าเป็นแบบผม ค่าความชำนาญเต็มแล้วแต่ติดแหง็กอยู่หลายวัน ทรมานเหมือนดาวน์โหลดถึง 99 เปอร์เซ็นต์แล้วขึ้นว่าไม่มีทรัพยากร”
ดูท่าพอถึงขั้นทะลุเส้นลมปราณก็เริ่มมีคอขวดแล้ว
จางเฉินเลื่อนลงไปอ่าน ในช่องความคิดเห็นเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ
“ที่แท้ไม่ได้มีแค่ฉันที่ติดอยู่กับระดับ! ฉันติดอยู่ขั้นทะลุเส้นลมปราณช่วงกลางมาสามวันแล้ว เปิดเส้นปราณหลักได้เจ็ดสาย เหลือสายสุดท้ายที่ยังไงก็ทะลวงไม่ผ่าน ร้อนใจจนกินยากู้หัวใจฉุกเฉินในชีวิตจริงไปสองกล่อง”
“คนข้างบนอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันติดอยู่เจ็ดวัน สุดท้ายใช้ยาเชื่อมเส้นลมปราณเม็ดหนึ่งถึงทะลวงผ่าน โอสถแพงก็จริง แต่ยังถูกกว่าเวลาที่เสียไป”
“ทีมพัฒนาเกมนี้ไปอ่านนิยายทรมานพระเอกเรื่องไหนมาหรือเปล่า? ช่วงแรกให้ประสบการณ์เหมือนนิยายสะใจ ช่วงกลางก็เริ่มเพิ่มความยาก ผู้เล่นที่เป็นผู้ถือหุ้นทางใจอย่างเราก็ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นเหมือนกัน ช่วยดีกับผู้เล่นหน่อยไม่ได้หรือไง?”
จางเฉินปิดโพสต์แล้วค้นหาเรื่องการสุ่มอุปกรณ์ต่อ