วันรุ่งขึ้น ทันทีที่จางเฉินล็อกอิน ก็ได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก
เขาเปิดหน้าต่างโรงเตี๊ยมออก ตลาดเช้าของเมืองชิงสือเริ่มคึกคักแล้ว
มีทั้งร้านขายซาลาเปา ขนมแป้งนึ่ง และบะหมี่
จางเฉินลงไปชั้นล่าง สั่งบะหมี่เจหนึ่งชามตรงหน้าประตูโรงเตี๊ยม แล้วถือชามไปนั่งข้างเคาน์เตอร์
“เถ้าแก่ ในเมืองนี้มีสำนักยุทธ์ไหนที่มีคนขั้นหลอมกายสมบูรณ์มากที่สุด?”
เถ้าแก่อ้วนดีดลูกคิดพลางตอบ “สำนักยุทธ์หลงซาน เจ้าสำนักชื่อสือลี่ อยู่ขั้นรวมปราณระยะแรก มีศิษย์ในสำนักสามร้อยคน ศิษย์สายในขั้นหลอมกายสมบูรณ์มีสิบสองคน คุณชายถามไปทำไมหรือ คิดจะฝากตัวเป็นศิษย์?”
จางเฉินซู้ดบะหมี่เข้าปาก “ไม่ได้จะฝากตัวเป็นศิษย์ จะไปท้าประลอง”
ลูกคิดหยุดเคลื่อนไหว
เถ้าแก่อ้วนเงยหน้าขึ้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“คุณชาย ในสิบปีที่ผ่านมา มีคนไปท้าประลองสำนักยุทธ์หลงซานไม่ต่ำกว่าร้อย อย่างน้อยก็แปดสิบคน คนล่าสุดยังนอนอยู่ในโรงหมอ ค่าต่อกระดูกหมดไปตั้งยี่สิบตำลึง”
จางเฉินวางชามลง หยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาโยนให้เถ้าแก่
“รบกวนเถ้าแก่ช่วยไปบอกพวกเขาที บอกว่าอีกหนึ่งชั่วยามจะมีคนไปขอคำชี้แนะ ขอประลองกับศิษย์พี่ขั้นหลอมกายสมบูรณ์เท่านั้น ถ้าชนะข้า รับผลึกวิญญาณสิบเม็ดไปได้เลย ถ้าแพ้ก็ไม่ได้อะไรสักแดง”
ลูกกระเดือกของเถ้าแก่อ้วนขยับขึ้นลง
ผลึกวิญญาณสิบเม็ด คิดเป็นเงินตำลึงเงินหิมะพันตำลึง
ต่อให้โรงเตี๊ยมของเขาทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำอยู่หลายปี ก็ใช่ว่าจะเก็บเงินจำนวนนี้ได้
“คุณชายเรียกอะไรหรือ?”
“เฉินเจี้ยน”
...
สำนักยุทธ์หลงซาน
ลานประลองแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
มีทั้งศิษย์สืบทอด ศิษย์สายใน ศิษย์สายนอก แม้แต่คนกวาดลานยังถือไม้กวาดมายืนชะโงกดูอยู่ใต้ระเบียง
สือลี่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนที่นั่งประธาน