เมื่อกลับถึงเมืองชิงสือ ฟ้าก็มืดแล้ว
เจียงเฉินไม่ได้กลับโรงเตี๊ยมทันที แต่แวะไปหอเจินเป่าก่อน ซึ่งเป็นร้านค้าซื้อขายวัตถุดิบปีศาจที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงสือ
เถ้าแก่เป็นชายชราหัวไว เพียงเห็นคราบเลือดกับเศษใบไม้บนตัวเจียงเฉิน ก็รู้ว่าเขาเพิ่งกลับจากแดนรกร้าง
“คุณชาย มีของดีอะไรมาเสนอหรือ?” ชายชรายิ้มตาหยี
เจียงเฉินหยิบเขาวัวคลั่งออกมาจากถุงใบใหญ่
ดวงตาชายชราพลันเป็นประกาย
“วัวคลั่งเขาทองหรือ? นี่เป็นสัตว์ปีศาจชั้นยอดในขั้นทะลุเส้นลมปราณเชียวนะ”
เขาสวมแว่นข้างเดียวแล้วตรวจดูเขาอย่างละเอียด
“เนื้อเขาดีทีเดียว บดเป็นผงเขาทองได้ไม่น้อย แก่นเขาก็เอาไปทำอาวุธชิ้นเล็กได้”
ชายชราพลิกดูหนังกับเอ็นวัวคลั่งอีกครั้ง
“หนังนี่เอาไปทำเกราะได้ ส่วนเอ็นก็ทำสายธนูได้ ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น”
พอเห็นหัวใจวัวคลั่ง ชายชราก็เอ่ยชมอีกครั้ง
“หัวใจของสัตว์ปีศาจชั้นยอดที่ยังสมบูรณ์ดีอยู่หรือ?”
เขาเงยหน้ามองเจียงเฉิน แววตาเปลี่ยนไป
“คุณชาย ฝีมือของท่านไม่ธรรมดาเลยนะ”
เจียงเฉินยิ้ม “ขายทั้งหมด”
ชายชราไม่ซักถามให้มากความ เขาเสนอราคาออกมา
“เขาหนึ่งคู่ ผลึกวิญญาณระดับล่างหนึ่งก้อน หนังกับเอ็นรวมกันสามร้อยตำลึงเงิน ส่วนหัวใจ ผลึกวิญญาณระดับล่างหนึ่งก้อน ทั้งหมดเป็นผลึกวิญญาณระดับล่างสองก้อนกับเงินอีกสามร้อยตำลึง”
เจียงเฉินพยักหน้า ตกลงซื้อขาย
เขาไม่กลัวอีกฝ่ายกดราคา เพราะหอเจินเป่ามีชื่อเสียงดีในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขานำวัตถุดิบปีศาจมาขาย
ออกจากหอเจินเป่าแล้ว เจียงเฉินก็กลับโรงเตี๊ยม