จางเฉินลุกขึ้นจากหลังรั้ว
ในเมื่อเลือกเป้าหมายได้แล้ว ก็ลงมือเลย
เขาอ้อมไปทางปีกข้าง เข้าใกล้จากทิศเหนือลม
ก้าวย่างหงส์สะท้านเริ่มทำงาน
30 ก้าว
20 ก้าว
10 ก้าว
หูทั้งสองข้างของวัวคลั่งเขาทองหันไปด้านหลังพร้อมกันเล็กน้อย ราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง
วินาทีต่อมา มันก็ลุกขึ้นยืน
ไม่มีท่ารวบรวมกำลัง ร่างมหึมาดีดตัวพุ่งขึ้นจากท่านอนหมอบทันที จังหวะที่ขาหลังถีบพื้น ดินก็ปลิวกระจาย
จางเฉินตกตะลึง
‘เร็วชะมัด!’
นี่ไม่ใช่การพุ่งเข้าใส่แบบตรงไปตรงมาของสัตว์อสูรขั้นหลอมกาย แต่เป็นการเคลื่อนที่เป็นแนวโค้งพิสดาร เขาทองทั้งสองข้างราวกับดาบโค้งสองเล่ม ฟันกวาดเข้ามาจากด้านข้าง
จางเฉินเร่งฝีเท้า ก้าวย่างหงส์สะท้านถูกใช้จนถึงขีดสุด ร่างของเขาฝืนเคลื่อนขวางไปทางซ้ายสามก้าว
หลบพ้นคมเขาไปได้อย่างหวุดหวิด
แต่หางวัวฟาดตามมาติด ๆ
เพียะ
หางฟาดเข้าที่สีข้างของเขา พละกำลังมหาศาลกระแทกเข้าใส่ จางเฉินปลิวกระเด็นไปทั้งตัว
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บตื้อแผ่ซ่านมาจากซี่โครง
ก้มมองเอว ชุดป้องกันฉีกเป็นรู แต่เนื้อหนังไม่ได้ถลอก
โชคดีที่พลังป้องกันของกระดูกเหล็กรับแรงกระแทกส่วนใหญ่ไว้ได้ แต่อวัยวะภายในก็ยังสะเทือนอยู่ไม่น้อย
วัวคลั่งหันกลับมา
เจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่ไม่ได้ไล่ตาม
มันยืนอยู่กับที่ ขาหน้าขุดพื้นสองสามครั้ง รูจมูกพ่นลมหายใจสีขาวออกมาสองสาย ดวงตาคู่นั้นจับจ้องจางเฉินไม่วางตา
‘มีอะไรไม่ชอบมาพากล’
จางเฉินเองก็กำลังสังเกตมัน
ก่อนหน้านี้ตอนสู้กับสัตว์อสูรธรรมดา พวกมันแทบจะทำตามสัญชาตญาณ พุ่งใส่ กัด ตะปบ ข่วน ไม่ต่างจากสัตว์ป่าเท่าไร
แต่วัวคลั่งเขาทองตัวนี้ไม่เหมือนกัน
การโจมตีของมันมีชั้นเชิง