โพสต์ที่ตั้งชื่อว่า ‘109527_JM_6428’ ก่อนหน้านี้เจียงเฉินยังเปิดไม่ได้เพราะสิทธิ์ระดับติง หลังจากกดบันทึกไว้ในรายการโปรดก็ลืมมันไปเสียสนิท
ตอนนี้เขาเลื่อนขึ้นมาเป็นระดับปิงแล้ว
เจียงเฉินเปิดรายการโปรด หาโพสต์นั้นจนเจอแล้วกดเข้าไป
เนื้อหาในโพสต์เรียบง่ายมาก
สำนักฝูเทียน
เจียงเฉินอ่านซ้ำอยู่หลายรอบ ในโพสต์มีอยู่แค่สามคำจริง ๆ
ใต้โพสต์มีประวัติการเข้าชมสิบกว่ารายการ และความคิดเห็นอยู่สองสามข้อความ
“สำนักฝูเทียน? สำนักฝูเทียนในตำนานนั่นน่ะเหรอ?”
“คนข้างบนเคยได้ยินด้วยเหรอ?”
“ไม่เคย”
“งั้นจะพูดหาอะไรล่ะ”
“คนที่ไม่เคยได้ยินชื่อพวกเขาน่ะมีความสุขแล้ว อย่าถามเลย”
เหล่าโม่ไม่ได้ตอบใครเลย
และไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเติมด้วย
เจียงเฉินเข้าใจเหตุผลแล้ว
เหล่าโม่กำลังส่งข้อมูลให้เขาด้วยวิธีที่กระชับที่สุด ยิ่งเขียนมากก็ยิ่งเสี่ยงเปิดเผยตัวเอง
เจียงเฉินมองชื่อผู้โพสต์
[อย่ารังแกคนหนุ่มที่ยังยากจน]
เขาหัวเราะเบา ๆ
ชื่อนี้ตั้งได้... ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเป็นพระเอกนิยายแนวถอนหมั้นที่สาบานว่าจะกลับมาผงาดหลังจากตกต่ำไปสามสิบปี
...
เช้าวันต่อมา เจียงเฉินถูกเสียงจอแจตรงโถงทางเดินปลุกให้ตื่น
เขาบิดขี้เกียจ ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
ผลตอบสนองทางร่างกายจากสิทธิ์ระดับปิงทำให้ช่วงนี้เขานอนหลับได้มีคุณภาพมาก เวลาหลับลึกสั้นลง แต่ฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้รวดเร็ว
เมื่อคืนตอนออกจากระบบที่เมืองไป๋ลู่ก็เลยตีสี่ไปแล้ว นับรวม ๆ ได้นอนแค่สามชั่วโมง แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย
พอเปิดประตูออกไป เขาก็เห็นว่าประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดค้างอยู่ ห้องไม่ได้ใหญ่ ผังห้องคล้ายกับของเขา ข้างประตูมีตำรวจในเครื่องแบบยืนอยู่สองนาย ด้านในยังมีคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวกำลังทำงานอยู่