‘หรือว่าข้าเองก็มีพรสวรรค์แห่งมหาจักรพรรดิ?’
จางเฉินกลืนน้ำลาย “ศิษย์พี่ ข้าจะมีกระดูกสูงสุดได้เหมือนกันไหม?”
หลินเกอส่ายหน้า “ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องฝึกถึงขั้นที่สิบหกถึงจะทะลวงได้ ที่จริง คนในสำนักหลายคนฝึกถึงขั้นกระดูกเหล็กขั้นที่สิบก็เริ่มเตรียมทะลวงขั้นทะลุเส้นลมปราณกันแล้ว การฝึกต่อขึ้นไปไม่ใช่สิ่งจำเป็น มีเพียงคนที่พรสวรรค์เอื้ออำนวยเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์คิดถึงโจทย์เสริมข้อนี้”
“แล้วศิษย์พี่ฝึกถึงขั้นที่เท่าไรหรือ?” จางเฉินถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
“ขั้นที่สิบสาม” น้ำเสียงของหลินเกอไม่ได้ดังนัก แต่ฟังดูภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย
“ตอนนั้นอาจารย์เคยบอกว่า ข้าเป็นคนในสำนักที่เข้าใกล้บรรพาจารย์ที่สุดในรอบหลายร้อยปี บรรพาจารย์เป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน สั่นสะเทือนอดีตสะท้านปัจจุบัน แต่ยังฝึกได้แค่ถึงขั้นที่สิบห้าเท่านั้น”
“กระดูกสูงสุดเป็นเพียงทฤษฎีมาโดยตลอด หากฝึกสำเร็จจริง ร่างกายจะแข็งแกร่งเทียบเท่าสัตว์ดุร้ายโบราณ อาศัยเพียงพลังกายก็รับการโจมตีจากพลังวิญญาณได้”
พูดจบ เขาเห็นจางเฉินยังทำหน้าเคลิบเคลิ้ม จึงเสริมว่า “อย่าทะเยอทะยานเกินตัวเลย หากฝึกขั้นหลอมกายจนถึงขั้นกระดูกเหล็กขั้นที่สิบ แล้วทะลวงขั้นทะลุเส้นลมปราณได้ รากฐานก็เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมากแล้ว พรสวรรค์ของเจ้าดีเลิศ หากทะลวงไปถึงขั้นที่สิบสามหรือสูงกว่าได้ ข้าจะยกย่องเจ้าเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของสำนัก”
“ศิษย์พี่ เส้นทางนี้มีแค่สำนักเราเท่านั้นที่ฝึกกันหรือ?” จางเฉินถามด้วยความสงสัย
“ก็ไม่เชิง สำนักเก่าแก่ที่มีรากฐานลึกล้ำหลายแห่งก็เคยศึกษาแนวทางคล้ายกัน แต่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” หลินเกอยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมดในอึกเดียว
“เจ็ดขั้นสุดท้ายของสิบหกท่าหลอมกาย แต่ละขั้นทะลวงยากกว่าขั้นก่อนหน้าหลายเท่า คนที่รากฐานกระดูกไม่ดี ฝึกถึงขั้นที่เก้าก็ถือว่าสุดทางแล้ว หากฝืนต่อไป กระดูกจะแตกสลายก่อนที่เลือดลมจะรับไหว”