หลังออกจากเกม
เจียงเฉินเหลือบมองโทรศัพท์ วันเสาร์ หกโมงครึ่งตอนเช้า
เขานัดซูถังกับกู้ไฉ่เวยไว้ตอนเย็น ยังมีเวลาเหลือเฟือ
เจียงเฉินลุกจากเตียง ขยับร่างกายเล็กน้อย
ผลตอบสนองจากสิทธิ์ระดับอี่รุนแรงกว่าระดับปิงเสียอีก เขารู้สึกว่าพละกำลังในโลกจริงพุ่งทะยานขึ้นอย่างน่าตกใจ พอหยิบดัมเบลที่เคยใช้ตอนออกกำลังกายขึ้นมาออกแรงเบา ๆ มันก็บิดงอเสียรูป
ส่วนดัมเบลจะพังหรือไม่นั้น เจียงเฉินไม่ใส่ใจ ถึงอย่างไรต่อไปเขาก็คงไม่ได้ใช้มันแล้ว
หลังล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเป็นชุดที่ดูสดใสขึ้น เจียงเฉินหยิบขวดยาที่มีฉลากว่าอาหารเสริมบนโต๊ะติดมือไปด้วย ก่อนออกจากบ้าน
ข้างในบรรจุยาเพิ่มอายุขัยที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อครู่นี้
ใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมง
เมืองอันเฉิง เมืองระดับอำเภอที่ขึ้นกับเมืองลั่วเฉิง
สถานสงเคราะห์ตั้งอยู่ชานเมือง เป็นอาคารเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตา กำแพงทาสีเหลืองนวล หน้าประตูแขวนป้ายเหล็กเก่า ๆ เขียนว่า สถานสงเคราะห์เด็กเมืองอันเฉิง
เจียงเฉินลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในลาน
ลานแห่งนี้ดีขึ้นกว่าสองปีก่อนมาก
พื้นปูซีเมนต์ใหม่ แปลงดอกไม้ปลูกกุหลาบจีน มุมกำแพงยังมีสไลเดอร์เพิ่มมาอีกตัว
รัฐบาลจัดสรรงบประมาณให้ และมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลเป็นประจำ
ใต้ต้นไม้เก่าแก่กลางลานมีโต๊ะหินตัวหนึ่งกับม้านั่งเตี้ย ๆ หลายตัว
ชายชราผมขาวโพลนสวมแว่นสายตายาว กำลังเล่นหมากรุกจีนกับเด็กสามคน
“รุกฆาต!” เด็กหญิงผมเปียสองข้างตบโต๊ะพลางตะโกน
ผู้อำนวยการชรากลับไม่ร้อนรน เลื่อนตัวหมากถอยกลับไปหนึ่งช่อง “อ้าว ตานี้เดินพลาด ขอเดินแก้สักตา”
“แก้อีกแล้ว! คุณปู่แก้ไปสามครั้งแล้วนะ!” เด็กชายอีกคนประท้วง