"คุณเสิ่นชิวเยวี่ย?"
ซูหย่วนหางมองเสิ่นชิวเยวี่ยตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ลดท่าทีโอหังลง สายตาลอดผ่านช่องว่างระหว่างผู้คนเข้าไปด้านใน เห็นร่างของฮั่วตง จึงยกมือชี้ พูดว่า:
"คุณเฉิน นี่คือไอ้ลูกทรพีที่พวกเราตามหาครับ เจ้าขยะนี่หนีมาป่วนคุณถึงที่นี่ ผมจะจัดการมันให้คุณเอง!"
"ไอ้โง่ แกออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าคิดว่าหลบอยู่ข้างในแล้วฉันจะปล่อยแกนะ ถ้าไม่ออกมา ฉันจะเข้าไปถลกหนังแก..."
"ไอ้เวร แกพาพี่สาวฉันไปไว้ไหน? ออกมานี่ คุกเข่าคุยกับฉัน..."
น้ำลายกระเซ็น คำพูดสกปรกกระจายไปทั่วทางเดินเงียบ ๆ เสียดแทงแก้วหูจนคนต้องขมวดคิ้ว
ตระกูลซูในเจียงเป่ย ก่อนจะยึดกลุ่มบริษัททาเสวียของตระกูลฮั่วได้นั้น เป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง หลังจากยึดทรัพย์สินของตระกูลฮั่วมาได้ ก็ก้าวขึ้นเป็นตระกูลระดับสาม ถือว่ายืนหยัดได้อย่างภาคภูมิในเจียงเป่ย
แต่ตระกูลซูตอนนี้ เมื่อเทียบกับตระกูลเสิ่นที่เป็นตระกูลระดับหนึ่งแล้ว ก็ยังเทียบไม่ติด
ซูหย่วนหางเป็นแค่ลูกทรพีของตระกูลซู มีความเคารพ กระทั่งเกรงกลัว เสิ่นชิวเยวี่ยผู้ดูแลธุรกิจหลักของตระกูลเสิ่น
เพราะตระกูลเสิ่นเพียงแค่ยกมือก็สามารถกวาดล้างตระกูลซูได้!
ตอนนี้ฮั่วตงหลบอยู่หลังกลุ่มคน เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองถูกเสิ่นชิวเยวี่ยปกป้อง แต่เป็นเพราะฮั่วตงต้องการซ่อนตัวเท่านั้น
หลังกลุ่มคน ร่างของฮั่วตงไม่ขยับเขยื้อน ไอเย็นเยียบไร้รูปแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังที่เงียบขรึมของเขา
เสียงเย็นชาดังทะลุความวุ่นวาย กระทบหูของเสิ่นชิวเยวี่ย ไม่มีความอบอุ่น แต่หนักอึ้งราวกับภูเขา:
"เสิ่นชิวเยวี่ย ฉันไม่อยากพูดซ้ำสอง ถ้าคุณจัดการไม่ได้ ฉันจะไปตอนนี้!"
"อย่าเพิ่ง ฉันจัดการเดี๋ยวนี้..." ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเสิ่นชิวเยวี่ยพลันซีดขาว หัวใจบีบรัดแน่น; เมื่อมองไปทางซูหย่วนหางอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา หยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรออก