ในห้องผู้ป่วย เหลือเพียงฮั่วตงกับแม่
“เสี่ยวตงจื่อ ลูกเสี่ยวตงจื่อของแม่… แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน…”
ลู่ถ่าเสวี่ยที่อ่อนแรงขอบตาแดงก่ำ ดวงตาลึกโบ๋เต็มไปด้วยความรักใคร่ มองฮั่วตงอย่างอ่อนโยนยิ่ง มือที่ซูบผอมลูบไล้แก้มของลูกชาย
ฮั่วตงจับมือแม่ไว้ น้ำตาร่วงหล่นอย่างห้ามไม่อยู่
“แม่ครับ ผมก็คิดถึง… คิดถึงแม่เหลือเกิน!”
ผ่านไปประมาณแปดนาที
ตึง!
เสิ่นชิวเยวี่ยมาถึงห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ตรงมาด้านหน้าฮั่วตง แล้วคุกเข่าลง ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เอ่ยอ้อนวอนอย่างทุกข์ทน
“ฮั่วตง… ขอร้องล่ะ ช่วยพ่อของฉันด้วย พวกเขาบอกว่า มีเพียงเธอเท่านั้นที่ช่วยพ่อฉันได้!”
นางสวมกอดขาของฮั่วตงไว้ด้วยท่าทีเว้าวอน พร้อมกับเขย่าไม่หยุด ใบหน้างดงามมีหยาดน้ำตาใสกระจ่างร่วงลงมาไม่ขาดสาย…
“ขอเพียงเธอช่วยพ่อฉันได้ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ เป็นวัวเป็นม้าให้เธอ นับแต่นี้ไปยอมรับใช้ตามคำสั่งของเธอ…”
ฮั่วตงที่กำลังดื่มด่ำกับการกลับมาพบแม่ในห้วงเวลาแสนนาน กลับต้องถูกรบกวน ใจพลันหงุดหงิดยิ่งนัก ใบหน้าที่อ่อนโยนเมื่อหันจากแม่มามองเสิ่นชิวเยวี่ยที่คุกเข่าบนพื้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยือก อากาศโดยรอบเหมือนตกลงถึงจุดเยือกแข็ง
“พ่อของแกลเป็นจะตาย เกี่ยวอะไรกับข้า… ประเดี๋ยวก่อน!”
ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว ด้วยความสงสัยและไม่เชื่อสายตา สายตาคมกริบราวกับมองทะลุทุกสิ่ง จ้องมองเสิ่นชิวเยวี่ยผู้งดงามล่มเมือง ใบหน้างามนองไปด้วยน้ำตาอย่างพินิจพิเคราะห์
ร่างเทพวิหคน้ำแข็ง?
เสิ่นชิวเยวี่ยที่อยู่ตรงหน้านี้กลับมีร่างเทพวิหคน้ำแข็งที่หาได้ยาก ซึ่งเป็นร่างที่ล้ำค่ากว่าร่างหยินเย็นของจางโหรวเสียอีก หากเก็บเกี่ยวได้ จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝน
ในโลกมนุษย์ที่ลมหายใจสวรรค์เบาบางเช่นนี้ หากต้องการฝึกตนให้ก้าวหน้าเร็ว การอาศัยร่างยุทธ์พิเศษอื่นย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย