เจียงเจินนีกลับมาที่ห้อง ค่อยๆ เปิดกระเป๋าเดินทางอย่างช้าๆ หยิบผ้าปูที่นอนที่นำมาจากบ้านออกมา
นางรังเกียจผ้าปูที่นอนสีขาวที่ถูกซักจนเหลืองของโรงแรมรับรอง อีกทั้งผนังด้านที่หัวเตียงชิดอยู่นั้น มีหลายจุดที่ปูนกำลังร่อนหลุดออกมา
นั่งอยู่ริมเตียงที่ปูเสร็จแล้ว มองดูผนังที่ปูนร่อน คิดในใจว่าจะรบกวนโจวลี่เซี่ยวหาหนังสือพิมพ์มาปิดทับดีหรือไม่
ผนังแบบนี้ เวลานอนหลับนางยังต้องกังวลว่าปูนจะร่วงลงมาบนเตียง
เจียงหมิงเยว่เปลี่ยนชุดเดรสสีเขียวอ่อนมา ผมก็สยายออก บนกระหม่อมยังติดกิ๊บสีขาว เห็นทีว่าจะตั้งใจแต่งตัวมาอย่างดี
เจียงเจินนีเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วจ้องไปที่จุดที่ปูนร่อนต่อไป
เจียงหมิงเยว่เอามือไพล่หลังหมุนตัวรอบหนึ่ง แล้วมองดูกระเป๋าเดินทางของเจียงเจินนี พูดด้วยน้ำเสียงกระแหนะกระแหนว่า "แม่ทูนหัวดีกับเธอจริงๆ เตรียมกระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้ให้ เธอยังใส่เสื้อผ้ามาอีกตั้งหลายชุด"
เจียงเจินนีหันกลับมามองนางอย่างเงียบๆ: "จริงเหรอ?"
เจียงหมิงเยว่พยักหน้า: "ใช่สิ ดูสิกระเป๋าที่ฉันเอามายังไม่ถึงหนึ่งในสามของเธอเลย เสื้อผ้าก็เอามาแค่ไม่กี่ชุด..."
นางพูดยังไม่ทันจบ เจียงเจินนีก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก
เจียงหมิงเยว่รีบวิ่งตามออกไป: "เธอจะไปไหน?"
เจียงเจินนีไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่หน้าห้องของเจียงหมิงเยว่ เตะประตูเปิดเข้าไป
ยังไม่ทันที่เจียงหมิงเยว่จะทันตั้งตัว
เจียงเจินนีก็เดินเข้าไปแล้ว เอากระเป๋าเดินทางที่นางเปิดกางอยู่บนพื้นยกขึ้นมาเขย่า ส่งผลให้กระเป๋าถือสีงาช้างใบเล็กหล่นออกมา
เจียงหมิงเยว่คิดจะเข้าไปแย่ง แต่เจียงเจินนีคว้าไปได้ก่อน รูดซิปเปิดออก ควักเงินและธนบัตรออกมาหนึ่งกำมือ มองเจียงหมิงเยว่อย่างประชดประชัน
"แม่ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ฉันหนึ่งกระเป๋า แต่กลับเอาเงินและธนบัตรในบ้านไปให้เธอหมด เธอคิดว่าฉันไม่รู้จริงๆ เหรอ?"
เจียงหมิงเยว่สีหน้าซีดเผือด: "แม่ทูนหัวกลัวเธอใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ถึงไม่ให้เธอ... เธอจะทำอะไร?!"
นางกรีดร้อง มองเจียงเจินนีหยิบธนบัตรสิบหยวนทั้งหมดไป แล้วยังหยิบธนบัตรไปอีกกว่าครึ่ง
"เจียงเจินนี นี่ของฉันนะ!"
เจียงเจินนีไม่สนใจนาง โยนเงินเล็กน้อยกับธนบัตรที่เหลือสองสามใบใส่หน้านาง: "ฉันบอกแล้ว ให้นางอย่ามาหาเรื่องฉัน เธอไม่ฟังเอง!"
ถือเงินและธนบัตรเดินจากไปอย่างพอใจ แต่ในใจกลับอึดอัดจนอยากจะร้องไห้
ทั้งๆ ที่เป็นพ่อแม่แท้ๆ ของนาง แต่ตั้งแต่เจียงหมิงเยว่มา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด
นางไม่อยากแต่งงาน พ่อแม่กลับบังคับให้นางแต่ง
นางก็ไม่อยากมาลำบากที่ชายแดน สิ่งไหนที่พอจะเอามาได้ก็เอามาใส่กระเป๋าเดินทางให้หมด แม่กลับตำหนินางว่าถูกตามใจจนเคยตัว แค่นิดเดียวก็ทนไม่ได้
ส่วนเจียงหมิงเยว่กลับทำเป็นพูดดีๆ ว่า นางมาเพื่อฝึกงาน ไม่ได้มาเพื่อใช้ชีวิตสุขสบาย ดังนั้นต้องเดินทางแบบเบาๆ
แม่เห็นเข้าถึงกับใจหาย ควักเงินและธนบัตรในบ้านยัดใส่มือเจียงหมิงเยว่หมด
เจียงเจินนีกระพริบตา กดความอึดอัดในอกและน้ำตาที่เอ่อคลอให้กลับลงไป
เขย่าเงินและธนบัตรในมือ นางเปลี่ยนเนื้อเรื่องในนิยายไม่ได้ แต่นางสามารถทำดีกับตัวเองได้เอง
เงยหน้าขึ้น เห็นโจวลี่เซี่ยวยืนอยู่ไม่ไกล มือไพล่หลังมองนางอย่างเงียบๆ
เจียงเจินนียัดเงินใส่กระเป๋ากระโปรงมั่วๆ กระพริบตาอย่างแรง กลั้นน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมา แล้วเดินไปทางโจวลี่เซี่ยวอย่างมั่นคง
ในฐานะผู้กองหน่วยรบพิเศษ โจวลี่เซี่ยวไม่เพียงมีสายตาที่เฉียบแหลมเป็นพิเศษ แต่สายตาก็ดีมากด้วย
เห็นแต่ไกลว่าเจียงเจินนีสีหน้าไม่ดี กำลังโกรธอยู่
พอคนเดินเข้ามาใกล้ ก็สังเกตเห็นทันทีว่าดวงตาสวยๆ ของนางแดงก่ำ ยังมีน้ำใสๆ คลออยู่เล็กน้อย
โจวลี่เซี่ยวเลิกคิ้ว: "ร้องไห้เหรอ?"
เจียงเจินนีชำเลืองมองเขา: "ไม่ได้ร้อง มีธุระอะไร?"
โจวลี่เซี่ยวไม่ได้ถามต่อ กำแบบฟอร์มสมัครแต่งงานที่อยู่ในมือไว้แน่น: "ผมจะส่งแบบฟอร์มสมัครแต่งงาน มาถามความคิดเห็นของคุณก่อน ถ้าคุณไม่ติดอะไร ตอนนี้ผมก็จะไปหาผู้บังคับบัญชาเซ็นชื่อประทับตราเลย"
ความจริงเมื่อกี้ผู้บัญชาการกรมการเมืองเจียวกั๋วเหลียงเตรียมเซ็นชื่อประทับตราแล้ว
เพราะตอนนี้การแต่งงานก็มีขั้นตอนแบบนี้ ผู้หญิงแค่ถือแบบฟอร์มตรวจสอบประวัติมา แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรก การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว
ถ้าไม่ยินยอม ก็คงไม่มาถึงขั้นตอนการตรวจสอบประวัติ
โจวลี่เซี่ยวห้ามผู้บัญชาการกรมการเมืองไว้ คิดจะมาสอบถามความคิดเห็นของเจียงเจินนีต่อหน้า เพื่อเคารพการตัดสินใจของนาง
เจียงเจินนีก้มหน้านิ่งเงียบ ในความฝัน สามีของนางในที่สุดจะตกหลุมรักเจียงหมิงเยว่ แล้วยังมีความเย็นชาหลังแต่งงาน ความหายใจไม่ออกและความสิ้นหวังในตอนตาย ทำให้ใจนางเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง
นางเปลี่ยนชะตากรรมการแต่งงานไม่ได้ งั้นก็ต้องพยายามหาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองในการแต่งงานครั้งนี้ให้ได้
ต้องไม่เหมือนในฝัน ที่ต้องเฝ้าอยู่กับการแต่งงานที่เย็นชา ตายไปท่ามกลางความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวัง
โจวลี่เซี่ยวไม่รีบร้อน มองเจียงเจินนีที่ก้มหน้าครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
เจียงเจินนีคิดอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้ามองโจวลี่เซี่ยวด้วยสายตาที่ใสซื่อ: "หลังแต่งงาน คุณจะไม่มีปัญหาด้านความประพฤติ ชอบผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม?"
โจวลี่เซี่ยวมีสีหน้าตกใจเป็นครั้งแรก เขาคิดไม่ถึงว่าเจียงเจินนีคิดอยู่นาน คิดออกมาได้แต่คำถามที่ระเบิดขนาดนี้
ดวงตามืดลงเล็กน้อย จ้องใบหน้าขาวราวเครื่องกระเบื้องของเจียงเจินนี สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงจริงจัง: "จะไม่"
เจียงเจินนีพยักหน้า: "ได้ ถ้างั้นก็แต่ง"
โจวลี่เซี่ยวเพิ่งจะยื่นแบบฟอร์มสมัครให้เจียงเจินนีดู
เจียงเจินนีก็พูดขึ้นช้าๆ อีกว่า: "แต่ คุณต้องเขียนหนังสือรับรองให้ฉัน ถ้าหลังแต่งงานคุณไปชอบคนอื่น ก็หย่ากัน แล้วเงินและธนบัตรทั้งหมดของคุณก็เป็นของฉัน ยังต้องชดใช้ฉันอีกเป็นก้อนใหญ่"
โจวลี่เซี่ยวมองสีหน้าจริงจังของเจียงเจินนี ถึงกับโมโหแล้วก็ขำออกมา
ยังไม่ทันแต่งงาน ผู้หญิงคนนี้พูดถึงเขาหลังแต่งงานจะมีพฤติกรรมไม่ดีกับผู้หญิงคนอื่นทั้งวัน
ทำไมถึงมั่นใจนักว่าเขาจะไปชอบคนอื่นหลังแต่งงาน
แต่ก็ต้องยอมรับ ผู้หญิงคนนี้ดูนุ่มนิ่ม เอื่อยเฉื่อย ท่าทางน่าแกล้ง
แต่เล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย รู้จักคิดเพื่อตัวเองดีจริงๆ สมเป็นทีก้อนแป้งนึ่งไส้ดำ ข้างนอกขาวข้างในดำจริงๆ
เจียงเจินนีเม้มริมฝีปาก มองโจวลี่เซี่ยวที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยังมีรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ น้ำเสียงก็จริงจังขึ้นอีกนิด: "ถ้าคุณไม่ยอม ก็ไม่เป็นไร ช่วยเขียนจดหมายรับรองให้ฉันด้วย ฉันกลับไปก็ได้"
"ยอมสิ! เดี๋ยวฉันกลับไปประชุมแล้วเขียน พอเลิกประชุมก็เอามาให้ แล้วกันนะ?"
โจวลี่เซี่ยวรีบตอบตกลงทันที รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่สวย แต่ยังน่าสนใจอีกด้วย ทำให้เขารู้สึกว่ายิ่งดูยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ
พอพูดจบก็ดูเวลา: "ฉันไปก่อนนะ รอฉันด้วย"
เจียงเจินนีมองแผ่นหลังที่วิ่งไปของโจวลี่เซี่ยว รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
โจวลี่เซี่ยวเป็นทหาร ต่อให้เซ็นหนังสือรับรองแล้ว ตอนนั้นก็ต้องให้เงินแน่ๆ พอมีเงินแล้ว นางก็จะได้รักตัวเองมากขึ้น! ส่วนเขาจะไปรักใคร มันไม่เกี่ยวกับนางเลยสักนิด!
เจียงเจินนีพอใจแล้ว อารมณ์ก็ดีขึ้น ก้าวเดินกลับห้องยังเต็มไปด้วยความสุข
เจียงหมิงเยว่เดิมทีคิดจะวิ่งตามออกไปทวงเงินจากเจียงเจินนี แต่พอเห็นโจวลี่เซี่ยวยืนอยู่ในสนาม ก็รีบหดเท้ากลับ
ย่องไปที่หน้าต่าง มองสองคนยืนอยู่ในสนามคุยอะไรกันไม่รู้
เพียงแต่เห็นโจวลี่เซี่ยวก้มตัวเล็กน้อย สายตาจดจ่อมองเจียงเจินนีกำลังพูดอยู่
นางพอจะดูออกว่าโจวลี่เซี่ยวรู้สึกดีกับเจียงเจินนีมาก
เจียงหมิงเยว่ขบฟันแน่นด้วยความแค้น ดวงตาฉายแววอาฆาต
เจียงเจินนี คนโง่คนหนึ่ง นางมีสิทธิ์อะไร?!
นางยังทำได้เหมือนที่ซูหนาน ทำให้ทุกคนคิดว่าเจียงเจินนีเป็นคนขี้เกียจ เอาแต่ใจตัวเอง ไร้ยางอาย!
แล้วทุกคนควรจะต้องห้อมล้อมนางเจียงหมิงเยว่เท่านั้น!
...
การประชุมการศึกษาภาคบ่ายของกรม
โจวลี่เซี่ยวฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด คิดแต่เงียบๆ ว่านับเงินตัวเองได้เท่าไหร่
เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงหลายปีนี้ไม่เคยใช้เลย กลับบ้านไปเยี่ยมปู่ย่าตายาย และญาติๆ ยังต้องแจกเงินให้อีก
ดูเหมือนจะไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ
โจวลี่เซี่ยวสะดุ้งตื่น คิดขึ้นมาได้ เขาคิดเลขนี้ทำไม? เหมือนเขาจะทำผิดหลังแต่งงานแน่ๆ ยังไงก็ไม่รู้
เปิดปากกาหมึกซึม เขียนคำว่า "หนังสือรับรอง" ลงกลางกระดาษอย่างลวกๆ
ผู้กองกองพันที่หนึ่ง มาเฉา ที่นั่งอยู่ข้างๆ แอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นคำว่า "หนังสือรับรอง" ก็ตกใจไม่น้อย
พอถึงเวลาพัก ก็รีบย่องเข้าไปใกล้: "เมื่อกี้เธอเขียนหนังสือรับรองเหรอ? หน่วยเธอประเมินไม่ผ่านเหรอ? ผู้บังคับกองร้อยลงโทษเธอเหรอ?"
โจวลี่เซี่ยวเอื้อมมือไปปิดเนื้อหาบนหนังสือรับรอง แล้วเหลือบมองมาเฉา: "เธอยังไม่มีเมีย พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจ"
มาเฉา: "..."
แต่ก็ทำให้มาเฉานึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
"ฉันอยากรู้มาก ทำไมพวกโสดในกรมเรา กับโสดในเขตทหาร ยังมีอีกตั้งมาก ทำไมต้องหาคนแซ่โจวลี่เซี่ยวโดยเฉพาะ? ชื่อสกุลนี้ มันมีความหมายอะไรหรือเปล่า?"