พอได้ยินหวังเสี่ยวลี่บอกว่าจะทำความสะอาดกับทำอาหาร ไช่ฟางก็ยิ้มอย่างพี่สาวคนโต ก่อนจะบีบจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
“คิดอะไรอยู่ ไช่จิ้นจะปล่อยให้เธอไปทำเรื่องพวกนั้นได้ยังไง”
“ไปกันเถอะ วันนี้ไช่จิ้นก็คงไม่กลับมาอีกแล้ว อย่ามานั่งรออยู่ตรงนี้เลย”
“อ้อ วันนี้ก็ไม่กลับมาอีกแล้วเหรอ” หวังเสี่ยวลี่ดูไม่ค่อยมีความสุข แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูด “ไม่สิ ฉันไม่ได้รอเขาสักหน่อย”
“เหรอจ๊ะ?” ไช่ฟางยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันยังไม่รู้จักเธออีกหรือไง”
“ว่าแต่ครึ่งเดือนมานี้ไช่จิ้นทำอะไรอยู่กันแน่ ไม่กลับมานานแล้ว แถมยังไม่มีข่าวคราวเลย”
“หลิวชิ่งเหวินก็หายหน้าไปเหมือนกัน”
…
ช่วงนี้ไช่จิ้นกับหลิวชิ่งเหวินยุ่งมากจริง ๆ
พวกเขาเช่าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งในตัวอำเภอ
ต่อไปจะใช้เป็นฝ่ายขายของโรงงานเหล้า ถึงโรงงานเหล้าจะตั้งขึ้นเพื่อให้ครอบครัวมีที่อยู่ที่กิน แต่เมื่อทำอะไรแล้วก็ต้องศึกษาให้จริงจัง ไช่จิ้นยังอยากให้โรงงานเหล้ากลายเป็นกิจการที่โด่งดังไปทั่วประเทศเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋
พวกเขาติดตั้งสายโทรศัพท์ ซื้อโต๊ะเก้าอี้สำนักงาน แล้วก็พิมพ์นามบัตรและอื่น ๆ อีกหลายอย่าง
เพียงแต่ยังไม่ได้เริ่มรับคน
เหตุผลที่ยังไม่รับคน ก็เพราะตอนนี้พวกเขากำลังทำเรื่องอื่นอยู่
เรื่องนี้ทำให้หลิวชิ่งเหวินไม่เข้าใจเอามาก ๆ
วันนั้นเขาสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยบัตรประชาชนกลับมาที่สำนักงาน แม้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่หลังจากตระเวนไปทั่วชนบทในตำบลเหลาซานตลอดทั้งวัน เขาก็เหงื่อท่วมตัว