บทที่ 21 กลับมาอีกที ฉันจะหักขาพวกหมารับใช้ให้หมด!
คนยี่สิบกว่าคนนี้เป็นพวกที่คอยกดขี่ข่มเหงชาวบ้านอยู่เสมอ
เมื่อครู่พวกเขาถูกไออำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวไช่จิ้นข่มขวัญจนกลัวจริง ๆ
แต่พอเห็นชัดว่าเป็นไช่จิ้น ความรู้สึกเหนือกว่าที่พวกเขามีต่อครอบครัวไช่มาตลอดหลายปีก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
พวกเขาหน้าตึง ก่อนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
จางอ้ายหมิงเห็นท่าทางเหมือนคนกลุ่มนี้กำลังจะลงมือ จึงรีบก้าวออกมาดุว่า “อะไร จะก่อเรื่องกันที่นี่ให้ได้เลยหรือไง!”
จากนั้นเขาก็หันไปตะโกนใส่คนงานอีกห้าหกสิบคน “คนอื่นจะมาทุบโรงงานที่พวกคุณใช้ทำมาหากิน พวกคุณจะยืนดูเฉย ๆ แบบนี้จริงเหรอ?”
คนงานห้าหกสิบคนคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าใช่ พวกนี้มาทุบโรงงาน ก็เท่ากับมาทุบหม้อข้าวของพวกเขาไม่ใช่หรือไง?
ทุกคนจึงเลิกยืนดู แล้วก้าวออกมายืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย
ท่าทีของคนยี่สิบกว่าคนพลันอ่อนลงไปทันตา
หนึ่งในนั้นก้าวออกมาพูดว่า “จางอ้ายหมิง นายตาบอดหรือไง!”
“ไอ้สารเลวนี่ซ้อมคนจนเป็นแบบนี้ นายจะเข้าข้างคนงานแบบนี้จริง ๆ เหรอ!”
“คนงานงั้นเหรอ?” จางอ้ายหมิงยืนขวางอยู่ตรงหน้าไช่จิ้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะวู่วามลงมือทำร้ายคนอีก
“พวกคุณไม่ได้คุยกันมาตลอดหรือไงว่าใครเป็นเจ้าของสัมปทานโรงงาน?”
“บอกให้รู้ก็ได้ คนที่รับช่วงโรงงานไปก็คือลูกชายคนเล็กของตระกูลไช่ที่พวกคุณเคยเหยียบย่ำอยู่ในหมู่บ้าน ไช่จิ้น!”
คำพูดเดียวทำเอาทุกคนฮือฮา
สายตาของคนเจ็ดแปดสิบคู่จับจ้องไปที่ไช่จิ้นพร้อมกัน
ส่วนคนยี่สิบกว่าคนนั้นถึงกับอ้าปากค้าง