ดวงตาของไช่ฟางแดงระเรื่อ เธอไม่รู้เลยว่าในใจน้องชายมีเรื่องราวจากชาติก่อนอยู่
เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “วันนี้แม่มาจริง ๆ คลอดลูกไว้ที่บ้านโน้นคนหนึ่ง”
“แล้วไงต่อ?” ไช่จิ้นแผ่ไออำมหิตออกมา
“แม่บอกว่าชีวิตไม่ค่อยดี ไม่รู้ไปได้ยินมาจากใครว่านายรับช่วงโรงงานเหล้าแล้วหาเงินได้ไม่น้อย”
“แม่หวังให้นายเอาเงิน 10,000 หยวนไปให้พวกเขาซื้อบ้าน”
“พ่อไม่ยอม บอกว่าเงินนั่นเป็นของนาย พวกเขาเลยทะเลาะกัน ถึงขั้นทุบจักรเย็บผ้าที่บ้านพัง”
“แม่บอกว่านั่นเป็นสินเดิมของตัวเอง”
ไช่ฟางเห็นความเย็นชาในตัวไช่จิ้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อครึ่งเดือนก่อน ที่ไช่จิ้นหักขาคนอื่นโดยไม่พูดไม่จาสักคำ
เธอจึงไม่ค่อยกล้าพูดต่อ
“น้อง ไม่เป็นไรหรอก พ่อบอกว่าไม่ต้องให้พวกเราเข้าไปยุ่ง พวกเขาจัดการกันเองได้”
ไช่จิ้นเงียบไปนาน น่าแปลกที่เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา
เขาพูดขึ้นว่า “แม่จะมาอีกไหม?”
ไช่ฟางพยักหน้า “แม่บอกว่าจะมาหานาย ไม่มาหาพ่อแล้ว”
“เสี่ยวจิ้น ยังไงแม่ก็เป็นคนให้กำเนิดพวกเรานะ...”
“แม่คู่ควรกับคำว่าแม่ด้วยเหรอ?” ไช่จิ้นย้อนถามตัดบท
ไช่ฟางยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ไช่จิ้นก็พูดขัดขึ้นมาอีก “พ่อฟังพี่คนเดียว เดี๋ยวกลับไปแล้วพี่ช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อหน่อย อย่าเอาแต่หมกตัวอยู่ในนา ไปทำงานที่โรงงานเถอะ”
“หลังจากฉันไปแล้ว โรงงานก็ต้องให้พวกพี่รับช่วงต่อ”
“อีกอย่าง ย้ายไปอยู่ในโรงงานเถอะ อย่างน้อยที่นั่นก็มีคนเฝ้าประตู คอยกันคนหน้าด้านไม่ให้เข้ามารบกวนชีวิตพวกพี่”