“เดี๋ยวฉันขึ้นไปถามสถานการณ์ก่อน”
“ได้ จับตาดูให้ดี วันนี้เป็นวันเปิดร้าน ฉันไม่ยอมให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่เด็ดขาด”
“ครับ”
หลังจากกำชับเช่นนั้น ไช่เหว่ยเฉียงก็เตรียมตัวไปต้อนรับแขกต่อ
แต่พอหันหลัง พนักงานคนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาจากด้านนอก กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูไช่เหว่ยเฉียง
สีหน้าของไช่เหว่ยเฉียงพลันมืดครึ้มลง
เขาพูดเสียงเรียบว่า “ไปบอกอาหู่ข้างบน ให้คนของเขาลงมาทั้งหมด”
“ได้!”
พนักงานคนนั้นรีบวิ่งขึ้นไปทันที
ไช่เหว่ยเฉียงสั่งอีกสองสามคำกับคนอีกคนหนึ่ง จากนั้นบรรยากาศในโถงใหญ่ก็พลันแปลกไป
แขกหลายคนเห็นพนักงานที่กระจายกันอยู่ตามมุมต่าง ๆ เดินกันอย่างเร่งรีบ ราวกับได้รับคำสั่งให้เคลื่อนไหว
บางคนถึงกับไปหยิบท่อนเหล็กออกมาจากห้องเก็บของด้านหลัง
คนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ไช่เหว่ยเฉียงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “เถ้าแก่ไช่ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”
คำถามนี้ทำให้ทุกคนสงสัยไปตาม ๆ กัน โถงใหญ่ที่เมื่อครู่ยังอึกทึกพลันเงียบกริบ
ทุกคนมองไปยังไช่เหว่ยเฉียง
ไช่เหว่ยเฉียงยังคงสีหน้าเรียบเฉย แถมยังยิ้มแย้ม
เขายกมือห้ามแขกทุกคนแล้วกล่าวว่า “ทุกท่าน ขอบคุณที่มาร่วมสนับสนุนร้านของไช่เหว่ยเฉียงในวันนี้”
“ข้างนอกมีเรื่องนิดหน่อยจริง ๆ แต่ทุกคนวางใจได้ วันนี้ไม่มีใครมาขัดความสนุกของทุกคนได้หรอก”
“กินให้อร่อย เล่นให้สนุก ร้องเพลงกันให้เต็มที่ สบายใจกันได้เลย”