ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม เพราะทุกคนสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากเฉินนี
ส่วนผู้จัดการจางคนนั้นยังมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พอออกมาถึงทางเดิน คนจากห้องส่วนตัวหลายห้องก็เดินออกมากันหมด ต่างก้มหน้าก้มตา
เมื่อทุกคนออกมาครบแล้ว ไช่จิ้นก็พูดด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อยว่า “พูดมา เมื่อกี้ใครมีเรื่องกับคนข้างล่าง”
ไม่มีใครพูดอะไร คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนสองคนที่ก่อเรื่องชกต่อยกัน แอลกอฮอล์ในตัวก็เหมือนจะหายไปในพริบตา
เมื่อครู่พวกเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ คิดว่าเถ้าแก่ไช่คงไม่เอาเรื่องพวกเขาแน่
แถมยังน่าจะเข้าข้างพวกเขาด้วย ใคร ๆ ก็รู้ว่าเถ้าแก่ไช่ดีกับพนักงานที่สุดไม่ใช่หรือ
พวกเขาชะล่าใจไปหน่อย คิดว่าไช่จิ้นจัดการปัญหาทุกอย่างที่เจอในเมืองเซินได้
แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่เป็นอย่างที่คิด
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูด เฉินนีก็เผยด้านเย็นชา เข้าถึงยาก ซึ่งมักแสดงออกในบริษัทให้เห็น
เธอมองทุกคนแล้วถามว่า “ถามอยู่นะ เมื่อกี้ใครเป็นคนหาเรื่อง ออกมายอมรับเอง”
คราวนี้คนที่ลงมือกับผู้จัดการจางในที่สุดก็ทนแรงกดดันไม่ไหว
เขาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างตะกุกตะกัก
บรรยากาศในที่นั้นเงียบกริบและอึดอัด
ปกติเฉินนีมักบอกพวกเขาอยู่เสมอว่า เวลาอยู่นอกบริษัทต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ แต่พวกนายสองคนกลับทำตรงกันข้าม
หลังจากต่อยคนแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับไปสนุกกันต่อ แถมยังไม่รายงานเรื่องด้วย