“คุณไช่ ขอโทษด้วยครับ พวกเราไม่รู้ว่าห้องนี้เป็นของคุณ”
คนกลุ่มหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าไช่จิ้น
พวกเขาเป็นคนของไช่เหว่ยเฉียง ใคร ๆ ก็รู้ว่าในบรรดาแขกที่ไช่เหว่ยเฉียงเชิญมาในวันนี้
คนที่มีเกียรติที่สุดคือคุณไช่
หวังจงไห่ตั้งตัวไม่ทัน เดิมทีเขายังคิดจะตวาดไช่จิ้นสักสองสามคำด้วยซ้ำ
ในใจยังนึกสงสัยว่า ทำไมถึงเจอผู้ชายคนนี้ได้ทุกที่ ราวกับดวงชะตาของเขากับอีกฝ่ายไม่ถูกกันอย่างไรอย่างนั้น
ไช่จิ้นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พวกนายมาหาเรื่องใคร?”
คนหนึ่งรีบตอบว่า “เพื่อนของเถ้าแก่อันถูกคนสองสามคนทำร้ายครับ พวกเราเลยมาตามหาสองคนนั้น”
“คุณไช่ ขอโทษด้วยครับ พวกเราจะพาคนออกไปเดี๋ยวนี้ รบกวนคุณแล้ว”
ไช่จิ้นมองหวังจงไห่แล้วพูดว่า “ห้องส่วนตัวทั้งแถวบนชั้นนี้เป็นของพนักงานโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ทั้งหมด”
“อย่าหาคนผิดล่ะ”
“ครับ ๆ ขอโทษด้วย พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”
คนเหล่านั้นหันกลับไปลากหวังจงไห่ออกไป
แต่ละคนอัดอั้นตันใจ ถ้าไม่ใช่เพราะหวังจงไห่ พวกเขาจะบุกเข้าไปในห้องของคุณไช่ได้ยังไง?
ถ้าเรื่องวันนี้บานปลาย พวกเขาคงโดนเล่นงานจนแทบเอาตัวไม่รอด
ท่าทีที่มีต่อหวังจงไห่จึงแย่ลงมาก
คนหนึ่งยังตวาดใส่เขา “เดินตามหลังฉันมา ห้ามพูด!”
หวังจงไห่เริ่มใจเย็นลงบ้างแล้ว คำพูดของไช่จิ้นเมื่อครู่ทำให้เขาสับสนไม่น้อย
จึงถามขึ้นลอย ๆ ว่า “คุณไช่คนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่?”