เสียงอ่อนโยนของหวังเสี่ยวลี่ดังมาจากปลายสาย “เสี่ยวจิ้น ตื่นหรือยัง”
“เพิ่งตื่น มีอะไรเหรอ”
“อ้อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันมาถึงเมืองหลวงมณฑลแล้ว”
“เมืองหลวงมณฑลเหรอ ไปทำอะไรที่นั่นล่ะ”
“วันนี้ฉันจะไปเมืองเซิน ฮิ ๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ”
ไช่จิ้นตื่นตัวขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นนั่งพลางนึกได้ว่าเมื่อวานหวังเสี่ยวลี่โทรหาเขา
ตอนนั้นเขาบอกว่าจะโทรกลับ แต่ยุ่งมากจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
เขาพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะ เมื่อวานยุ่งมากจนลืมโทรกลับ เธอจะไปถึงเมืองเซินเมื่อไหร่ ฉันไปรับ”
หวังเสี่ยวลี่อยู่ในอาคารพักผู้โดยสารของสนามบินเมืองหลวงมณฑลเจียงหนาน เธอมองเวลาบนตั๋ว
“ถึงตอนสิบเอ็ดโมงเช้า”
“ได้ เดี๋ยวฉันไปรับ ระวังตัวด้วยนะ เข้าใจไหม”
“อื้ม รู้แล้ว นายอย่าลืมกินมื้อเช้าด้วยนะ ฉันวางสายก่อน”
“โอเค”
หลังวางสายจากหวังเสี่ยวลี่ ไช่จิ้นก็ออกไปเคาะประตูห้องหลิวชิ่งเหวิน
ข้างในไม่มีเสียงตอบรับ
เขาโทรหาอีกฝ่ายเพื่อถามเรื่องกิจกรรมระเบิดยอดขายเมื่อวาน
หลิวชิ่งเหวินอยู่ในโรงงาน เขาตะโกนด้วยความตื่นเต้นสุดขีดว่า “ยอดทะลุร้อยล้านแล้ว! วันนี้คาดว่าน่าจะทะลุอีกห้าสิบล้าน!”
กิจกรรมระเบิดยอดขายจัดขึ้นทั้งหมดสามวัน
ก่อนหน้านี้หลิวชิ่งเหวินเคยตบอกต่อหน้าไช่จิ้นว่าเป้าหมายคือหนึ่งร้อยล้าน
แต่ตอนนี้พวกเขาใช้เวลาเพียงวันเดียวก็ทำยอดทะลุเป้าแล้ว
ไช่จิ้นรู้จักนิสัยของหลิวชิ่งเหวินดี เขารู้ว่าหมอนี่ชอบกดความคาดหวังต่อหน้าเขาไว้ต่ำ แต่ผลจริงมักจะเกินกว่าที่รับปากเสมอ