“รบกวนหลบหน่อย ฉันขอออกไปแป๊บหนึ่ง”
น้ำเสียงของหวังเสี่ยวลี่ฟังดูไม่ค่อยพอใจ
จงเสวียเหวินกระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับร่างอ้วนท้วนของตัวเอง
เขาขยับให้แค่พอเป็นทางเดินแคบ ๆ “จะไปห้องน้ำเหรอ สาวสวย”
ท่าทางน่ารังเกียจของเขาเผยออกมาเต็ม ๆ หวังเสี่ยวลี่รู้สึกคลื่นไส้ แต่ก็ยังอดทนไว้
เธอค่อย ๆ ขยับเรียวขายาวตรงสวยอย่างระมัดระวัง
ขณะที่ขยับผ่านไปได้ครึ่งทาง จงเสวียเหวินก็จงใจเอนขาเข้าไปใกล้เรียวขายาวที่มีผิวขาวอมชมพูแบบสาววัยใสของเธอ
หวังจะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งหวังเสี่ยวลี่ด้วยวิธีนี้
โชคดีที่หวังเสี่ยวลี่ไหวตัวทัน เธอก้าวพรวดออกไป หลบขาหมูอ้วนที่มีขนดกเส้นนั้นได้
จงเสวียเหวินไม่สำเร็จตามที่หวัง แต่ก็ยังมองขาหวังเสี่ยวลี่อย่างโจ่งแจ้ง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
เขาพูดอย่างใจลอยว่า “รีบกลับมานะ เดี๋ยวเครื่องบินกำลังจะลงแล้ว ห้องน้ำจะใช้ไม่ได้ กลัวเธอออกมาไม่ทัน”
หวังเสี่ยวลี่รีบเดินหนีไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ
จงเสวียเหวินยังคงมองตามเธอจากด้านหลังไม่หยุด
แต่สิ่งที่จงเสวียเหวินคาดไม่ถึงก็คือ หวังเสี่ยวลี่ไม่ได้ไปห้องน้ำ แต่ตรงไปขอให้แอร์โฮสเตสเปลี่ยนที่นั่งให้
ตอนแอร์โฮสเตสมาช่วยยกสัมภาระ สีหน้าของจงเสวียเหวินก็ย่ำแย่ราวกับตับหมู
เมื่อหลบพ้นจงเสวียเหวินแล้ว หวังเสี่ยวลี่ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
หลังเดินทางนานถึง 2 ชั่วโมง
ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินเมืองเซิน
ทันทีที่ลงจากเครื่อง ไอร้อนคุ้นเคยก็พัดปะทะหน้า สาวน้อยหิ้วสัมภาระเดินไปได้ไม่นาน เหงื่อก็ซึมเต็มหน้าผาก