“แบบนี้จะดีเหรอ? ที่โรงงานยังมีคนอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้กลับเลยนะ” หวังเสี่ยวเยี่ยนเป็นคนหัวโบราณอยู่ไม่น้อย
เธอรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
ไช่จิ้นยิ้ม “โรงงานเป็นของฉัน ใครกล้านินทาลับหลัง ฉันหักเงินเดือนมันแน่”
“ขึ้นมา อย่าเสียเวลาเลย”
เห็นไช่จิ้นพูดแบบนั้น หวังเสี่ยวเยี่ยนจึงได้แต่เก้ ๆ กัง ๆ ขึ้นไปขี่หลังเขา
สัมผัสแน่นกระชับนั้นทำให้สาวน้อยเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
ศีรษะเล็ก ๆ ของเธอแนบชิดกับลำคอของไช่จิ้นโดยไม่รู้ตัว
ไช่จิ้นประคองน่องเรียวยาวของหวังเสี่ยวลี่ด้วยมือทั้งสอง ก่อนลุกขึ้น รองเท้าบูตหิมะน่ารักแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าเขา เป็นวัยที่งดงามที่สุด เป็นความรักที่งดงามที่สุด
ทั้งสองเดินผ่านพื้นที่กว้างใหญ่ของโรงงาน มีคนไม่น้อยเห็นพวกเขา แต่ไม่มีใครเข้าไปรบกวน
คนสูงวัยเห็นแล้วก็ยิ้มอย่างอวยพร
ส่วนสาวโรงงานวัยเยาว์ที่เห็นทั้งคู่ต่างยกมือปิดปากด้วยความอิจฉา กระทืบเท้าปึง ๆ
กลางฤดูหนาวในเดือนมกราคม ถนนหยวนหลี่หลังหิมะตกเงียบเหงาไร้ผู้คน
จักรยานคานคู่เก่าที่จอดอยู่ใต้ไฟถนนข้างทางดูโดดเด่นเป็นพิเศษ ไช่จิ้นปั่นฝ่าหิมะที่กองอยู่บนพื้นไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อถึงหน้าบ้านหวังเสี่ยวลี่ เขาก็วางเธอลง แล้วจัดปกเสื้อให้กระชับ
จากนั้นจับนิ้วเรียวยาวของเธอมาเป่าลมใส่ให้อุ่น “รีบพักผ่อนนะ”
“อื้ม ได้เลย” ตอนนี้หวังเสี่ยวลี่ยังคงดื่มด่ำกับความอ่อนโยนของไช่จิ้น