“เข้าใจแล้ว”
หลังจากนั้นทั้งสองก็วางสาย
ไช่จิ้นนั่งเงียบมาตลอดทาง
ที่จริงเขาเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว ก่อนกลับมาเขาก็รู้สึกว่าทางฝั่งรัสเซียน่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
ส่วนจะเป็นปัญหาอะไร คงต้องรอให้เหล่าเหอทางนั้นยืนยันก่อน
เรื่องเครื่องบินเป็นเรื่องใหญ่ เกี่ยวพันกับแผนการหลายอย่างของเขาในภายหลัง
เดิมทีเขาคิดจะไปที่รัสเซียด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายไช่จิ้นก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ปล่อยให้เหล่าเหอและคนอื่น ๆ จัดการกันไปก่อน ถือเป็นการฝึกฝนพวกเขาด้วย
รถแล่นมาถึงโรงน้ำชาที่นัดกับจางรุ่ยหลงไว้อย่างรวดเร็ว
บริเวณรอบ ๆ มีแต่เกษตรกรที่ปลูกดอกไม้ แต่ฝั่งโรงน้ำชากลับคึกคักเป็นพิเศษ
หน้าร้านมีทั้งรถยนต์ รถจักรยานยนต์ จักรยาน และยานพาหนะอื่น ๆ จอดอยู่
ด้านหนึ่งมีโต๊ะบิลเลียดตั้งอยู่หลายตัว
ตอนนี้เป็นช่วงปลายปีที่ชาวบ้านว่างจากงานเกษตร สถานที่ที่จ่ายเงินแค่หนึ่งหรือสองหยวนก็อยู่ได้ทั้งวันแบบนี้จึงได้รับความนิยมมาก
คนเยอะไม่น้อย
ข้างในโรงน้ำชายิ่งเสียงดังจอแจ พอเจ้าของร้านได้ยินว่ามาหาจางรุ่ยหลง ท่าทีก็ดีขึ้นทันที “ห้องหลู่ต้งปินทางซ้ายครับเถ้าแก่ พอดีผมยุ่งมาก รบกวนคุณเดินไปเองนะครับ”
ไช่จิ้นยิ้ม “ไม่เป็นไร คุณทำงานของคุณเถอะ”
พูดจบเขาก็เดินขึ้นชั้นบน
สิ่งที่ทำให้ไช่จิ้นกระอักกระอ่วนอยู่บ้างคือ ในห้องส่วนตัวไม่มีใครอยู่เลย
เขาจึงโทรหาจางรุ่ยหลง จางรุ่ยหลงบอกว่ากำลังเล่นไพ่จินฮวาที่ห้องข้าง ๆ
ไช่จิ้นทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รอ