ทางไช่จิ้น
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พนักงานโรงงานเหล้าหลี่ไป๋น้อยอาศัยช่องทางจัดจำหน่ายของกิจการร่วมอุตสาหกรรม เจาะตลาดขายสินค้าใน 12 มณฑล ก่อนเชื่อมโยงกันเป็นเครือข่ายขายสินค้าขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งเหนือและใต้
ปี 1993 เป็นปีที่โฆษณาได้ผลดีมาก เมื่ออัดฉีดเงินทุนหลายสิบล้านหยวนลงไปถล่มตลาดในเวลาอันสั้น ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องพูดถึง
ตลอดช่วงเช้า ข่าวดีจากโรงงานเหล้าก็ทยอยส่งมาจากทุกสารทิศ
ยอดแรกหนึ่งล้าน ยอดที่สองหนึ่งล้าน...
ตลอดช่วงเช้า หลิวชิ่งเหวินตะโกนอยู่บนเวทีจนเสียงแหบ
พอกินมื้อกลางวันเสร็จ เขาพักไปสิบกว่านาที ก่อนกลับเข้าไปในพื้นที่จัดกิจกรรมกระตุ้นยอดขายแล้วคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่เข้าไปอีกหลายเข็ม
เขากำค้อนเดินไปด้านข้าง ตีกลองไปพลางตะโกนไปพลาง
“ตึง! ลมบูรพาพัดมา กลองศึกดังสนั่น ฉันเป็นชาวนา จะกลัวใคร!”
“ตึง! ลมบูรพาพัดมา กลองศึกดังสนั่น ตกลงบนโลกนี้ใครกลัวใครกันแน่!”
……
เสียงตะโกนฮึกเหิมเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน กวาดความเหนื่อยล้าของทุกคนให้หายไปจนหมด
จากนั้นข่าวดีก็เริ่มบินเข้ามาอีกครั้ง
“ตัวแทนจำหน่ายจากสามมณฑลตงเป่ยร่วมกันส่งคำสั่งซื้อ ยอดรวมทั้งสิ้น 40 ล้านหยวน!”
ฮือฮา! พนักงานในงานส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ
หลิวชิ่งเหวินหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนโบกมือใหญ่ “เอาธงมาให้ฉัน 40 ผืน!”
แล้วเขาก็พูดต่อ “บอกฉันมาซิ ยอดขายเหล้าซีเฟิ่งทางบ้านเกิดเป็นยังไงบ้าง!”
“ยอดขายเหล้าคงฝู่เยี่ยนทางบ้านเกิดล่ะ! บ้านเกิดของจี้ฉางคงขายได้เท่าไรแล้ว เอาตัวเลขพวกนี้มารวมให้ฉัน!”