ไช่หมิงกั๋วไม่พูดอะไรเลย สีหน้าดูแย่มาก
เขาถอดพวงกุญแจจากเอวมาไขตู้เซฟใต้โต๊ะทำงานของไช่ฟาง แล้วนับเงินออกมาหนึ่งพันหยวน
จากนั้นยื่นเงินให้หลงลี่ฮว่า “เรื่องยอดเงินในใบแจ้งหนี้ของนายมีปัญหาหรือเปล่า ไว้ค่อยว่ากัน เงินนี่ฉันให้ก่อน”
“รีบเอาเงินแล้วออกไปจากที่นี่ซะ!”
หลงลี่ฮว่าพูดสั่งสอนยืดยาว ไช่หมิงกั๋วกลับไม่ตอบสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ
พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังทำท่าแบบนี้ เขาก็ยิ่งหงุดหงิด ถอดแว่นกันแดดออก “ฉันพูดกับนายอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง?”
เดิมทีไช่หมิงกั๋วก็พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ พอเจอท่าทีของหลงลี่ฮว่าเข้าไปก็ยิ่งถูกยั่วจนคุมตัวเองไม่อยู่
เขากำเงินหนึ่งพันหยวนในมือแล้วฟาดใส่หน้าหลงลี่ฮว่าอย่างแรง จ้องเขม็งราวกับเสือดุ “เอาเงินแล้วไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
หลงลี่ฮว่าถูกฟาดจนเสียศักดิ์ศรี สัญชาตญาณทำให้ยกมือขึ้น “เชื่อไหมว่าฉันจะตบแกให้ตาย…”
“ลองแตะเขาดูสิ!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่เขาจะพูดจบ
พอหันไปมอง ก็เห็นพนักงานห้องการเงินของโรงงานเดินเข้ามา คนที่ตะโกนคือพนักงานหนุ่มคนหนึ่ง
คราวนี้หลงลี่ฮว่าถึงกับหงอ
เขารู้ว่าถ้าตบลงไปจริง ๆ เกรงว่าตัวเองคงออกจากห้องนี้ไปไม่ได้เหมือนกัน
แต่เพราะยังห่วงหน้าตา เขาจึงชี้หน้าไช่หมิงกั๋วแล้วพูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “ได้ ฉันได้เห็นความสามารถของโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงแล้ว!”
“อยากเล่นแข็งกับฉันใช่ไหม ได้! ดีมาก! หลังจบกิจกรรมโปรโมชันรอบนี้ ฉันจะไม่เล่นกับพวกนายอีก!”