จี้หยวนเปิดหน้าต่างรถ เตรียมไล่คนออกไป
แต่ไช่จิ้นขัดขึ้นว่า “เอามาให้ฉันดูหน่อย”
ชายหนุ่มด้านนอกดีใจมาก รีบวิ่งไปที่หน้าต่างด้านหลังรถ แล้วยื่นเอกสารให้ไช่จิ้น
“สุราตู้ฝู่ แบรนด์ใหม่ ตอนนี้กระแสตอบรับในตลาดดีมาก กำลังต้องการตัวแทนจำหน่ายทั่วประเทศ นี่เป็นโอกาสทองที่จะทำเงินเลยนะครับเถ้าแก่”
ไช่จิ้นรับเอกสารมาอ่าน
สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเหล้าของอีกฝ่ายขโมยสูตรของโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงมาหรือเปล่า แค่ข้อความโฆษณาก็เหมือนกันราวกับถอดแบบมา
ชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ
เขาขมวดคิ้วแล้วลองถามหยั่งเชิง “เถ้าแก่โรงงานเหล้าของพวกคุณใช่เจิ้งจินกั๋วหรือเปล่า”
พนักงานขายชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าไช่จิ้นจะเอ่ยชื่อเถ้าแก่ของเขาออกมาตรง ๆ
เขาถามอย่างสงสัย “เถ้าแก่รู้จักคุณเจิ้งของพวกเราด้วยเหรอครับ”
ไช่จิ้นพยักหน้า “เคยร่วมงานกัน เขาอยู่แถวนี้หรือเปล่า”
พนักงานขายคิดว่าตัวเองเจอลูกค้ารายใหญ่เข้าแล้ว จึงรีบตอบ “ไม่ได้อยู่แถวนี้ครับ แต่ถ้าเถ้าแก่สั่งซื้อถึง 100,000 ขวด เถ้าแก่ของเราจะออกมาคุยเรื่องความร่วมมือด้วยตัวเองเลยครับ”
ไช่จิ้นเหลือบมองนาฬิกา “งั้นพาฉันไปโรงงานของพวกคุณ”
พนักงานขายได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหน้าบาน
รีบบอกว่า “ได้เลยครับ งั้นผมขึ้นรถไปกับพวกคุณนะครับ”
สวีเจียอิ้นขมวดคิ้ว เตรียมจะปฏิเสธ
แต่ไช่จิ้นยิ้มแล้วว่า “ได้ ขึ้นไปนั่งข้างคนขับแล้วบอกทางด้วย”
“ได้เลยครับ!” พนักงานขายดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งไปขึ้นรถด้านหน้า