เจิ้งจินกั๋วกล่าวลาเหล่าตัวแทนจำหน่ายในห้องทำงานอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
ตอนนี้เขากลับมามีความมั่นใจแบบเดียวกับตอนอยู่กิจการสุราฉินฉืออีกครั้ง
เพราะความสำเร็จตลอดช่วงเช้า ทำให้เขายิ่งได้ใจ คิดว่าความฝันเรื่องเหมาไถอยู่ไม่ไกล และเขามีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นหวังลี่ฟู่คนที่สองของหัวเซี่ย!
จี้ฉางคง! จางอ้ายหมิง!
สักวันพวกแกจะต้องถูกฉันเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า!
เขาจัดเนกไทให้เข้าที่ พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ถามว่า “ลูกค้าเป็นยังไงบ้าง?”
พนักงานขายเดินตามหลังมาติด ๆ รีบรายงานว่า “รถที่เขานั่งมาเป็นเบนซ์นำเข้าราคากว่าล้าน แถมยังมีคนขับกับบอดี้การ์ดมาด้วย แล้วก็มีเพื่อนที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์นั่งมาด้วยครับ”
“คุณเจิ้ง ผมรู้สึกว่ารายนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่อยากได้สิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายระดับภูมิภาค ปริมาณสั่งซื้อคงไม่หยุดแค่แสนกว่าหยวนแน่ครับ”
“หืม?” คำพูดนั้นทำให้เจิ้งจินกั๋วอารมณ์ดีขึ้นมาก เขาหัวเราะเสียงดัง “ดีมาก ในบรรดาพนักงานขายของฝ่ายการตลาด ฉันชอบนายที่สุดแล้ว”
“นายไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ถ้าอีกฝ่ายรับตลาดระดับภูมิภาคไป ฉันสัญญาว่าจะเลื่อนตำแหน่งนายเป็นหัวหน้าทีม”
“ครับ! ขอบคุณคุณเจิ้ง!” พนักงานขายเองก็ตื่นเต้นขึ้นมา
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องประชุมของโรงงาน
ในห้องมีคนมาหลายสิบคนแล้ว เพราะพื้นที่ไม่ได้กว้างมากนัก พอหลายสิบคนเข้าไปยืนข้างใน
บรรยากาศก็ครึกครื้นไปด้วยผู้คนที่เดินเข้าออกไม่ขาดสาย
เจิ้งจินกั๋วมองภาพตรงหน้าแล้วอารมณ์ดียิ่งขึ้น ความฝันเรื่องเหมาไถก็ยิ่งแน่วแน่