อวี๋เผิงเฟยรู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง
นิสัยใจร้อนแบบคนตงเป่ยที่มักระเบิดอารมณ์หายวับไปจนหมด
เขาหัวเราะลั่นแล้วพูดว่า “น้องชายแขกวีไอพีคนนั้นแม่งเจ๋งจริง!”
“เมื่อกี้ยังทำท่าไม่ยอมแพ้ พอเดินมายืนตรงหน้าฉัน โห สูงกว่าฉันตั้งหัวหนึ่งแน่ะ ฉันก็เลยคิดว่าจะสู้เขาไหวไหม”
“ดีนะที่บอดี้การ์ดของนายเก่ง แค่หมัดเดียวก็อัดเขาล้มจนลุกไม่ขึ้นแล้ว”
“ฉันก็เลยถือโอกาสแสดงความเดือดดาลต่อจักรวรรดินิยมอเมริกา ไถผมหยิกของไอ้แขกวีไอพีนั่นทิ้ง เพื่อประกาศชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของชนชั้นกรรมาชีพเหนือทุนนิยม”
“แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น! เดิมทีน้องชายคนนั้นสูงตั้ง 180 เซนติเมตร พอไถผมหยิกทิ้งแล้วเหลือแค่ 160 เซนติเมตร นายว่าไม่ขำเหรอ!”
พอไช่จิ้นได้ยินก็เหลือบมองศีรษะของคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
จี้หยวนรีบอธิบาย “เรื่องไถผมไม่ใช่ความคิดของผมนะ”
“อ้อ”
“ทรงผมระเบิดฟูทำให้คนดูเตี้ยลงได้จริงๆ”
“ฮ่าๆ แน่นอนสิ พอผมยาวแล้วฉันก็จะทำทรงฝรั่งบ้าง จะได้เป็นตัวแทนชนชั้นกรรมาชีพไปทำความเข้าใจศัตรูทางชนชั้นให้เต็มที่!” อวี๋เผิงเฟยหัวเราะลั่น
…
ทางห้องน้ำของร้านอาหาร
เฉินนียืนชิดเท้าทั้งสองข้าง ใช้นิ้วยาวเรียวปิดริมฝีปากเล็กที่แดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ จ้องภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน
ตรงหน้า น้องชายทรงผมฝรั่งห้อยหัวพาดอยู่บนอ่างล้างหน้า ส่วนผมฟูเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวถูกตัดจนแหว่งวิ่นเหมือนหมาขี้เรื้อน