หลายคนหันกลับไปมอง ก็เห็นชายผมหยิกฟูสไตล์ยุโรปอเมริกาคนหนึ่งยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ
แรกเห็นไช่จิ้นนึกว่าเจ้าก้อนขนฟูกำลังพูดกับพวกเขาอยู่
จ้องอยู่นานกว่าจะมองเห็นหน้าตาของหมอนั่นชัด ๆ
ตาเหล่ จมูกแดงเหมือนคนติดเหล้า ใบหน้าเล็ก มองยังไงก็เหมือนสุนัขพันธุ์ปั๊กที่เคยเห็นในหมู่บ้านจัดสรรชาติที่แล้ว
อวี๋เผิงเฟยเป็นคนตงเป่ย นิสัยใจร้อน พอคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ที่ทั้งใช้โจมตีและป้องกันได้ไว้ในมือ ก็พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที
“ไอ้เด็กเวร แกลองพูดอีกทีสิ!”
หนุ่มหน้าคล้ายสุนัขปั๊กนิ่งอึ้งไป
พอเห็นว่าทั้งสองคนต่างถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ที่เป็นสัญลักษณ์ของฐานะและสถานะอยู่ในมือ ก็รู้ว่าคนพวกนี้ไม่ควรหาเรื่องด้วย
รีบหดหัวกลับเข้าไปในรถ เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปทันที
ซ่า! ล้อรถบดผ่านแอ่งน้ำ สาดใส่อวี๋เผิงเฟยจนเปียกไปทั้งตัว
อวี๋เผิงเฟยเดือดจัด ยกโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ขึ้น เตรียมจะฟาดใส่รถ
แต่ไช่จิ้นรีบคว้าแขนเขาไว้ “พี่เฟย ไม่คุ้มหรอก ของราคาเป็นหมื่นหยวน ถ้าทุบไปก็น่าเสียดาย”
“แม่งเอ๊ย น่าโมโหชะมัด!”
อวี๋เผิงเฟยโกรธจนแทบระเบิด
แต่ก็ยังพอมีสติ ไม่ได้วิ่งตามไป
ไช่จิ้นเดินตามไปพลางฟังเขาด่าไปพลาง ได้แต่ยิ้มขื่น ไม่พูดอะไร
จนมาถึงหน้าประตู อีกฝ่ายถึงหยุดบ่น
หน้าประตูมีคนเนืองแน่น ทุกคนต่างมีสีหน้าร้อนใจ อยากพบเนียวานนอฟกันทั้งนั้น
แต่ความจริงโหดร้าย ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร มีเพียงคนที่ถือบัตรเชิญเท่านั้น ถึงจะได้รับอนุญาตจากทหารยามที่ปลอมตัวอยู่หน้าประตูให้เข้าไปได้