ที่แท้ ชายร่างใหญ่คนนี้ก็คือคนที่เพิ่งทำให้เหอข่ายโมโหจนไฟแทบลุกเมื่อครู่นั่นเอง
เขาเป็นหนึ่งในหัวหน้าทีม 200 คนของไช่จิ้น ข้างนอกมีผู้คนมหาศาลต่อแถวยาวเหยียด อากาศก็ร้อนระอุ ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะกระทบกระทั่งกัน
คนของเหอข่ายฉวยโอกาสแทรกคิว แต่กลับถูกจัดการจนเข็ดหลาบ
เหอข่ายเองก็เดินเข้ามาใช้อำนาจแบบคุณชายลูกคนรวย แต่กลับถูกหัวหน้าทีมคนนี้ตบจนหมดสภาพ
เป็นอย่างที่ไช่จิ้นพูด อิทธิพลของเหอข่ายมีอยู่แค่ในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์หงชางเท่านั้น
พอออกจากโรงงานไป ก็ไม่มีใครเห็นหัวเขา
หลังไล่คนพวกนั้นไปแล้ว หัวหน้าทีมก็เข้ามารายงานไช่จิ้นอย่างสุภาพ แสดงท่าทีเคารพอย่างยิ่ง
ส่วนไช่จิ้นก็ยิ้มอย่างอ่อนน้อมตอบกลับมาตั้งแต่ต้นจนจบ
เหอข่ายที่ยืนมองอยู่ตรงนี้ยิ่งหน้าบึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
“ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงไปคลุกคลีกับพวกนักเลงข้างถนนแบบนั้นได้?”
“หรือมันจะเป็นคุณชายลูกคนรวยเหมือนกัน?”
ถึงจะอัดอั้นจนแทบอกแตก ก็ไม่กล้าเข้าไปหาเรื่อง
กระทั่งหนึ่งชั่วโมงต่อมา ไช่จิ้นพาหวังเสี่ยวลี่ออกมา เขามองทะลุกระจกเห็นไช่จิ้นขึ้นรถยนต์โฟล์กสวาเกนที่จอดอยู่ข้างนอก
สีหน้าแย่ลงกว่าเดิม “ทำไมหมอนั่นถึงมีรถด้วย?”
ความอิจฉายิ่งทวีขึ้น
แกก็แค่ลูกจ้างในโรงงานฉัน ฉันทนเห็นแกได้ดีไม่ได้หรอก
หลังครุ่นคิดอยู่นาน
ความแค้นที่อยากเอาคืนก็พลุ่งพล่านจนแทบฉีกหัวใจเขา
เขาคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วโทรหาเฉินนีทันที
พออีกฝ่ายรับสาย เขาก็พูดว่า “รู้หรือเปล่าว่าผู้ชายที่มาจีบเธอมีแฟนแล้ว?”