ไช่จิ้นยกจอกขึ้นจิบ ลิ้มรสอย่างละเอียดแล้วขมวดคิ้วแน่น
โรงกลั่นเหล้าเต้าเซียงขยายกำลังการผลิตไม่ได้สักที แต่ตลาดทางใต้ของจีนมีความต้องการสูง จึงมีสินค้าลอกเลียนแบบออกมามากมาย
แต่ของเลียนแบบส่วนใหญ่แค่ทำบรรจุภัณฑ์ให้คล้ายกันมาก ทว่ารสชาติของเหล้ากลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
สุราตู้ฝู่ขวดเล็กเป็นแบรนด์เหล้าที่เพิ่งโผล่มาในเมืองเซินเมื่อไม่กี่วันก่อน
จู่ ๆ สินค้าก็วางขายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองเซิน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่าต้องมีนายทุนกับช่องทางจำหน่ายแข็งแกร่งคอยหนุนหลังอยู่แน่
ไช่จิ้นเองก็เคยได้ยินชื่อมาก่อน
แต่ไม่เคยนึกเลยว่ารสชาติของเหล้าชนิดนี้จะเหมือนสุราจินหลี่ป๋ายไม่มีผิด!
เขาหยิบเมนูขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราคาขายของเหล้าแค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น!
รสชาติเหมือนกัน แต่ราคาถูกกว่าเหลือแค่หนึ่งในสี่ นี่หมายความว่ายังไง?
หมายความว่าสุราจินหลี่ป๋ายของพวกเขายังไม่ทันได้วางขาย ก็คงถูกสุราตู้ฝู่ขวดเล็กนี่โค่นเสียแล้ว!
เฉินนีเห็นไช่จิ้นเงียบไปนานก็เริ่มร้อนใจ จึงถามว่า “สูตรของพวกคุณรั่วไหลหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นรสชาติของเหล้าจะใกล้เคียงกันขนาดนี้ได้ยังไง?”
ไช่จิ้นหมดอารมณ์จะกินมื้อนี้แล้ว
เขาลุกขึ้นพูดว่า “เรื่องของเธอกับพ่อ รีบตัดสินใจให้เด็ดขาด อย่าปล่อยให้เขามาก่อเรื่องที่โรงงานของเราอีก”
“ฉันจะไปโรงกลั่นเหล้าดูก่อนว่าเหล้านี่มันยังไง”
พูดจบก็เดินออกไป
เฉินนีรีบลุกตาม “ไม่กินข้าวให้เสร็จก่อนค่อยไปเหรอ?”
“ไม่ล่ะ เธอกินเถอะ”