พรึ่บ!
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วทั้งห้อง คนหลายสิบคนแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
บางคนถึงกับถอดแว่นออก เช็ดน้ำตาแห่งความปีติ
ตลอดหนึ่งปีเต็ม ทีมวิจัยและพัฒนาของพวกเขาทุ่มเททำงานทั้งวันทั้งคืน
หิวก็อาศัยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต ง่วงก็ปูเสื่อผืนหนึ่งใต้โต๊ะทำงาน ห่มผ้าห่มแล้วหลับไป
พอตื่นขึ้นมาก็ทำงานต่อทันที
ความเหน็ดเหนื่อยและความทุกข์ของคนทำงานวิจัยนั้น คนทั่วไปยากจะเข้าใจ
จนถึงวินาทีนี้ ในที่สุดพวกเขาก็ทำสำเร็จ
แต่ไช่ต้าจื้อที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับเอ่ยขึ้นว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งดีใจไป ถึงตัวเครื่องจะไม่มีปัญหา แต่ไม่ได้แปลว่าชิ้นส่วนข้างในจะไม่เสียหาย”
“คุณเฉิน เราไปทดสอบขั้นต่อไปกันเถอะ”
บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เฉินนีถือโทรศัพท์มือถือเดินมาหยุดตรงหน้าไช่จิ้น
เธอสูงโปร่งราว 170 เซนติเมตร ยืนสง่างาม ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงบนบ่า
ผมสองข้างถูกรวบไว้เหนือใบหู เผยให้เห็นต่างหูหรูหรา ใบหน้าเล็กขาวผ่องดูหวานละมุน เธอยิ้มพลางพูดว่า “ไช่จิ้น ขั้นตอนสุดท้าย นายจัดการเลย”
ไช่จิ้นลุกขึ้นยืน รับโทรศัพท์มือถือมาด้วยรอยยิ้มกว้าง
เขากวาดตามองทุกคนรอบตัวแล้วยิ้มให้ “ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว”
“ไม่ต้องเครียดกันเกินไป ต่อให้ไม่สำเร็จ เรายังมีเวลา”
สีหน้าของหลายคนผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ไช่จิ้นกดปุ่มตัวเลขบนโทรศัพท์มือถือ
พนักงานคนหนึ่งรีบนำกล้องวิดีโอมาถ่ายหน้าจอไว้
ไช่จิ้นกดปุ่มข้อความบนโทรศัพท์มือถือ พิมพ์คำสองสามคำลงไปว่า “สวัสดี อนาคตฮ่วนไฉ่”
จากนั้นก็กดส่ง เพียงสองวินาทีสั้น ๆ โทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่อีกเครื่องในมือเฉินนีก็ดังขึ้น