พอได้ยินคำว่าฆาตกร เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าด้านนอกก็ยิ่งดังขึ้น
คนกลุ่มนั้นเริ่มได้ใจขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนที่สวมเครื่องแบบยามสองสามคนนั้นก็ยิ่งกล้ากำเริบ
คนประหลาดคนหนึ่งหยิบแถบปิดผนึกของรัฐบาลอำเภอที่ตัวเองทำขึ้นมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มติดมันเพื่อปิดประตูใหญ่
คนเฝ้าประตูชราโกรธจนควันแทบออกหู ตะโกนว่า “พวกคุณตกลงจะทำอะไรกันแน่ รู้ไหมว่านายอำเภอกำลังตรวจเยี่ยมโรงงานอยู่ข้างใน!”
“พวกคุณปิดประตูใหญ่แบบนี้ แล้วเราจะทำมาค้าขายกันยังไง”
หวังเหวินจวินได้ใจสุด ๆ ถือวิทยุสื่อสารวางท่าเหมือนขุนนาง “ฉันขอย้ำอีกครั้ง ข้างในมีฆาตกร โรงงานมีหน้าที่ให้ความร่วมมือกับการสอบสวน!”
“ไม่ว่าใครอยู่ในโรงงานก็ห้ามออกจากประตูใหญ่ทั้งนั้น นายอำเภองั้นเหรอ นายอำเภอจะมาตรวจโรงงานเล็ก ๆ ที่มีคนไม่กี่สิบคนอย่างพวกคุณได้ยังไง”
“วันนี้ต่อให้ผู้ว่าฯ มาก็จะจับมัดส่งสถานีตำรวจเหมือนกัน!”
“ไม่ต้องมาเล่นลูกไม้นี้กับฉัน ปิดผนึกให้หมด!”
หลิวเฟิ่งเซียนรู้สึกสะใจสุด ๆ
เดิมทีก็อิจฉาที่ตระกูลไช่ร่ำรวยขึ้นมาได้เพราะโรงงานแห่งนี้ ตอนนี้ดีเลย พอปิดโรงงานของพวกเขา พวกนั้นก็จะกลับไปอยู่ในสภาพเดิมไม่ใช่หรือไง
เห็น “ตำรวจ” พวกนั้นติดแถบปิดผนึกช้า ก็ถึงกับหน้าด้านเดินเข้าไปช่วยติดด้วย
พอมีคนมาปิดผนึกโรงงานด้านนอก คนงานในโรงงานก็เริ่มแตกตื่น
คนงานหลายคนวิ่งออกมายืนเถียงกับพวกนั้นอยู่ข้างนอก แต่พวกนั้นกลับไม่ยอมฟัง
บรรดาพ่อค้าแม่ค้าด้านนอกก็เริ่มถอดใจ เตรียมปั่นรถสามล้อกลับไป