ตำรวจธรรมดาคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าไช่จิ้น ทำท่าราวกับจะไปหาคนจากคณะกรรมการกำกับดูแลและบริหารทรัพย์สินของรัฐมาเล่นงานเขา ทำเอาไช่จิ้นรู้สึกหมดแรงใจขึ้นมาทันที
เมื่อก่อนยังคิดว่าเป็นคนเก่งกาจอะไรนักหนา ตอนนี้กลับรู้สึกจริง ๆ ว่าหมอนี่ตื้นเขินสุด ๆ
เขาไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาอีก จึงหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไร ล็อกประตูบ้านเรียบร้อยแล้วค่อยเอ่ยเสียงเย็นชา
“ค่าเสียหายน่ะ ไม่มีให้สักแดง ส่วนเรื่องของนาย หลิวจวิน คืนนั้นฉันไม่ได้คิดจะเอาเรื่องแล้ว”
“ในเมื่อนายอยากรื้อฟื้นเรื่องนี้ งั้นก็ได้ ช่วงสองสามวันนี้ฉันจะคิดบัญชีกับนายให้ละเอียด”
พูดจบก็เดินผ่านคนพวกนั้นไป
หวังเหวินจวินเห็นไช่จิ้นไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
เขาคว้าไช่จิ้นไว้ “ตอนนี้ไปโรงพักกับฉัน พฤติกรรมของนายร้ายแรงมาก!”
ไช่จิ้นสะบัดมือเขาออก “จะจับฉันก็ได้ แต่รบกวนเอาเอกสารอนุมัติที่ถูกต้องมาให้ดูก่อน”
“อีกอย่าง นายยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วพูดว่าตัวเองเป็นตำรวจ ก็แปลว่าเป็นตำรวจจริง ๆ งั้นเหรอ?”
“ถ้าฉันบอกว่าฉันเป็นหัวหน้าสถานีของพวกนาย จะมีใครเชื่อไหม?”
หวังเหวินจวินเอื้อมมือล้วงกระเป๋าตามสัญชาตญาณ ก่อนจะนึกได้ว่าวันนี้รีบร้อนออกจากบ้านจนลืมเอาบัตรประจำตัวมา
อีกทั้งเขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ จึงไม่กล้าสวมเครื่องแบบตำรวจมาที่นี่ สักพักนี้คงพิสูจน์สถานะของตัวเองไม่ได้จริง ๆ
เขาหน้าดำคร่ำเครียด “ได้ อยากเห็นหลักฐานใช่ไหม เดี๋ยวฉันเอามาให้ดู!”
ไช่จิ้นผลักเขาออก “อย่ามาขวางทาง ขอบใจ”
“จำไว้ เอาบัตรประจำตัวมาให้ครบก่อนแล้วค่อยคุยกับฉัน ฉันรอนายอยู่ที่โรงกลั่นเหล้าของฉันนี่แหละ”